کم‌کم سر و کله‌ی دوستان آشوب و ساعد پیدا شد و رفته‌رفته حیاط پر از مهمان شد؛ مهمان‌هایی که کاملاً با من تفاوت داشتند. دخترهایی پرتجملات که از سر و صورتشان اکلیل می‌چکید و پسرهایی زبان‌باز و خوش برو رو که با ماشین‌های بسیار مدل بالایی آمده‌بودند. حیاط پر از ماشین شده‌بود و بی‌شک وقتی که آشوب می‌آمد خودش متوجه‌ی ماجرا می‌شد.
- آرام؟
با صدای ساعد رشته‌ب افکارم پاره‌شد. نگاهم را به او که کنار چند پسر و دختر ایستاده‌بود دادم، اشاره زد پیش آن‌ها بروم؛ سری تکان داده و به‌سمتشان راه افتادم. به آنها که رسیدم ساعد رو به آن چند‌نفر گفت:
- ایشون هم آرام‌خانم، دوست آشوب هستن.
به پسرها سلام کردم و با دخترها دست دادم. دختری که کنار ساعد ایستاده‌بود و چهره‌ای جذاب و هیکلی کشیده و بلند داشت، لباسی آبی‌رنگ به تن داشت؛ با لحنی نگران گفت:
- چرا آشوب نمیاد؟!
ساعد نگاهی به ساعت روی مچ دستش انداخت و گفت:
- زنگش زدم، الان‌هاست که پیداش بشه؛ بهتره جلوی دروازه بریم.
بچه‌ها تأیید کردند و همه‌ی مهمان‌ها جمع شدند تا جلوی در بایستند. حدود ربع ساعتی گذشت و بالأخره دروازه‌ی بزرگ حیاط، آرام باز شد و نور ماشین، به فضای تاریک حیاط روشنا بخشید. به محض وارد شدن ماشین مشکی‌رنگ آشوب به حیاط، بچه‌ها هرکدام از سوراخ‌وسنبه‌ای بیرون پریدند و دور ماشین را فرا گرفتند.
به آشوب اجازه‌ی وارد شدن ندادند و در ماشین را باز کرده و از ماشین او را پیاده کردند! با جیغ و داد اطراف او جمع شده‌بودند و جمله‌ی «تولدت مبارک» را یک‌ریز تکرار می کردند! زیر درختی ایستاده‌بودم و شاهد اخم‌های وحشتناکِ آشوب و حال عصبی‌اش بودم و جرعت جلو رفتن را هم نداشتم.
#آشوب
نگاهم را میان جمعیت چرخاندم و بالأخره آن دخترک را دیدم. می‌دانستم چرا به زیر آن درخت پناه برده‌بود؛ چون از واکنش من به‌شدت هراس داشت. او دختری ترسو در جلدی شجاع بود، دختری ضعیف در جلدی قوی بود! موهای زیتونی و خوش‌رنگش زیر آن درخت تاریک مشخص نبود، اما باز هم آن چهره‌ی جسورش مجذوب‌کننده‌ بود. انگار نگاهم را بر روی خود دید و سریع پا به فرار گذاشت! کلافه از همهمه‌ی جمعیت با صدای بلندی گفتم:
- کافیه دیگه!
به یک‌باره صدای جمعیت خوابید و پشت‌بندش صدای آرامِ‌ ساعد به گوش رسید:
- بچه‌ها ممنون از همتون. لطفاً به جای قبلیمون برگردیم.
#آرام
در فضای خلوتِ حیاط ایستاده‌بودم که کم‌کم سرو کله‌ی جمعیت پیدا شد؛ هر چندنفر به‌سمت میزی متفرق شدند. با استرس نگاه نگرانم را به‌سمت ساعد سوق دادم که به‌سمتم آمد و با صدای آرامی گفت:
- آشوب رفت داخل.
سری تکان دادم و به‌سمت در ورودی پا تند کردم. وارد خانه شدم و چشمانم دو‌دو میزد تا او را پیدا کنم که صدایش به دلم لرز انداخت:
- کار تو بود؟

سعی کردم بر استرسم غلبه کنم. به‌سمت او برگشتم که با صورت عصبی‌اش روبه‌رو شدم. با اخم توی صورتم غرید:
- بنظرت من‌ رو با این کارت خوشحال کردی؟ این چه مزخرف‌بازیه راه انداختی؟!
بی‌حرف نگاهم را از چشمانش گرفته و به یقه‌ی پیراهنش دادم که ناگهان بازوهایم را در دستان خود گرفت و توی صورتم داد زد:
- تو هیچ نقشی توی زندگی من نداری، چطوری به خودت اجازه‌ی همچین کاری رو دادی؟!
صدای شکستن دلم را شنیدم، اما من بدتر از این‌ها را پشت سر گذاشته‌بودم. چشمانم را بر روی هم فشردم که بیشتر عربده زد:
- یک‌بار دیگه کار بیخود انجام بدی، به آتیشت می‌کشم.
تنم را که به لرزه‌ افتاده‌بود محکم رها کرد، چشمانم را باز کردم و نگاهش کردم. به من پشت کرد و کلافه دستی در میان موهایش کشید و به‌سمتم برگشت. با چشمانی که پشیمانی در آن‌ها موج میزد توی صورتم نگاه کرد و با لحن آرامی گفت:
- ناراحت نشو.
چه زود تغییر هویت داده‌بود! لبخند تلخی زدم که با اخم‌ غرید:
- شالت هم رو سرت بنداز.
ابرویی بالا انداختم و متعجب نگاهش کردم که عصبی‌تر ادامه داد:
- رفیقام هی*زن، همین رو می‌خواستی؟!
لبم را گاز گرفتم تا جلوی خنده‌ام را بگیرم. عصبی و متجعب گفت:
-‌ می‌خندی؟! مگه باهات شوخی دارم؟
با این حرفش رسماً خندیدم که احساس کردم گوشه‌ی چشمانش چین افتاد! دستم را جلوی دهانم‌ گرفته و با صدای کنترل شده‌‌ای از خنده گفتم:
- ببخشید، اما نمیشه توی تولد شال بپو... .
- خفه شو، من هر دختری رو توی خونه‌م راه نمیدم.
مات شده به صورتش نگاه کردم که نگاه عصبی‌اش را گرفت و با قدم‌های بلند به‌سمت پله‌ها رفت. راستش انتظار چنین حرفی را نداشتم! منی که نهایت بی‌حجابی‌ام موهایم بود و نهایت ارتباطم با جنس‌ مخالف، مکالمه بود؛ آن حرف برایم بسیار سنگین بود! دستی به صورتم کشیدم و به‌سمت در خروج رفتم و وارد حیاطِ پشت خانه شدم. آهنگ ملایمی درحال پخش بود و فضای دل‌نشینی بود، اما مطمئن بودم که برای آشوب نه‌تنها دل‌نشین نبود، بلکه آزار دهنده‌بود. کنار ساعد ایستادم که لیوان شربتی به‌سمتم گرفت.
ساعد: آشوب دعوات نکرد؟
دستش را آرام پس زدم و نگاهم بر روی آشوب نشست که با قدم‌های بلند و باصلابت، اخم‌های درهم به‌سمت جمعیت می‌آمد.
- نه چیزی نگفت.
با آن پیراهن سفید که آستین‌هایش را بالا زده‌بود و مچ مردانه‌ و سبزه‌اش نمایان بود، بسیار جذاب شده‌بود. نگاه وحشی‌اش بر روی من نشست که همان‌لحظه دختری به‌سمتش رفت و او را به حرف گرفت که نگاه برنده‌اش را از من برداشت.
- نگاهِ آشوب به اندازه گویای عصبانیت درونش هست.
ساعد حق می‌گفت، او سعی می‌کرد آرام باشد، اما چشمانش اجازه نمی‌دادند! تمام بچه‌ها به دور میزی که کیک بزرگ و سه‌طبقه‌ای بر روی آن بود جمع شدند و آشوب را رأس میز قرار دادند، شروع به شمارش کردند تا آشوب شمع را فوت کند. با قدم‌های آرام به‌سمتشان رفتم و کنار ساعد ایستادم. شمارش تمام شد و همه منتظر فوت کردن آشوب بر روی شمع بودند، اما او کلافه و عصبانی به کیک زل زده‌بود، آن کیک چه گناهی داشت که باید نگاه ترسناک او را تحمل می‌کرد؟ انگار از این‌کار متنفر بود! تمام جمعیت در سکوت بودند و منتظر حرکتی از سمت آشوب بودند! نگاهی به شمع ۳۳ که بر روی کیک بود و کم‌کم آب می‌شد انداختم و توی یک حرکت ناگهانی شمع را فوت کردم. با این‌ کارم صدای معترض جمع بلند شد، اما من چشمم به آشوب بود که نامحسوس نفس راحتی کشید. ساعد برای ساکت کردن جمع، خدمه‌ را صدا زد تا کیک را برش بزند.

نگاهی آنالیز‌گر به در و دیوار خانه که برق میزد انداختم و به‌سمت آشپزخانه رفتم. دستمال‌های آلوده از کثیفی و خاک را داخل ماشین لباس‌شویی انداختم.
- این‌هارو توی سطل آشغال بنداز.
با صدای آشوب به‌سمت او برگشتم. کیسه‌ی بزرگی پر از کادوهایی را که دیشب هدیه گرفته‌بود، کف آشپزخانه پرت کرد! متعجب به باکس‌های بزرگ‌و‌کوچکی که حتی باز هم نشده‌بودند نگاه کرده و گفتم:
- چرا؟!
با اخم غرید:‌
- به ‌توچه؟!
چینِ ظریفی میان ابروهایم افتاد، به او نزدیک‌تر شدم.
من: چه دلیلی داره که هدیه‌ی دوست‌هات رو بیرون بندازی؟ اون‌ها بهت محبت دارن که این‌... .
- به محبت کاذب احتیاجی ندارم.
ابروهایم بالا پریدند! دست به‌سی*ن*ه و حق‌به‌جانب گفتم:
- چرا فکر می‌کنی محبتشون کاذبه؟
اخم‌هایش غلیظ‌تر شدند، داشتم کلافه‌اش می‌کردم و به خوبی می‌دانستم. یک‌قدم به من نزدیک‌ شد؛ چشمان سیاهش چقدر از نزدیک ترسناک‌تر دیده می‌شدند! توی صورتم غرید:
- چرا توی همه‌چیز دخالت می‌کنی؟
کمی از او فاصله گرفتم، نه برای حفظ فاصله‌ی اجتماعی، برای ویران کردن ترسی که در وجودم خانه کرده‌بود. بی‌توجه به کنایه‌هایش گفتم:
- چرا همیشه دنبال جنگ‌وجدالی؟ انگار محبت با طبعِ تو سازگار نیست! توهم یکم شبیهِ دیگران باش. چرا وقتی بهت محبت می‌کنن، فکر می‌کنی الکیه و همش تظاهره؟
لحظه‌ای با چشم‌های برزخی‌اش در چشم‌هایم زل زد و سپس در یک‌حرکت ناگهانی ضربه‌ای محکم به صورتم زد که منجر به افتادنم بر روی سرامیکِ سخت آشپزخانه شد! به گمانم تمام قدرتش را در دستانش جمع کرده‌بود. دستم را بر روی صورتم که گز‌گز می‌کرد گذاشتم، شوریِ خون را در لابه‌لای گوشت زبانم حس کردم.
- با چه جسارتی اینطوری حرف میزنی دختر؟!
اینکه از دستش عصبانی بودم به کنار، اما کمی با او بحث می کردم بد نمی‌شد؛ حداقل مزه‌ی دهانش را می‌فهمیدم. بلند شدم و با بغض و عصبانیت توی صورتش داد زدم:
- به چه جرأتی دست روی من بلند می‌کنی مرتیکه؟!
لیوان کریستالِ کنارم را که بر روی میز غذاخوری بود برداشته و محکم بر روی سرامیک‌ها پرتاب کردم که با صدای تیز و گوش‌‌خراشی شکست! آن‌همه جسارت از کجا آمده‌بود؟! تا به خودم آمدم، درد بدی در شانه و کمرم پیچید و دستانش مانند طناب به جان گلویم افتادند!
- هار بازی در نیار زنیکه؛ اگه از خونه‌م بیرونت نمی‌کنم فقط برای انسانیتمه.
آنقدر دستانش را بر روی پوست گلویم بی‌رحمانه فشار می‌داد که یقین داشتم کبود شده‌‌ است. آن چه انسانیتی بود که به او اجازه‌ی چنین خشونتی، آن هم با یک زن می‌داد؟! از حالت عادی خودش خارج شده‌بود و کنترلی بر روی رفتار‌هایش نداشت؛ باید به خودش می‌آمد.

دستم‌ را بلند کرده و روی بازوی راستش گذاشتم، ناخن‌های بلندم را از روی لباس در بازوی سفت و ورزیده‌اش فرو کردم که به‌شدت پرتم کرد بر روی زمین، دست‌هایم را که برای جلوگیری از آسیب بیشتر، بر زمین گذاشته‌بودم؛ سخت درد گرفتند. با لگد به زیر کیسه‌‌ی هدیه‌ها کشید، کیسه با دیوار برخورد کرد و صدای شکستن برخی‌ از آن هدیه‌ها آمد.
با صدای لرزان و نفسی که به زحمت بالا می‌آمد رو‌ به او گفتم:
- غلط کردم، خواهش می‌کنم آروم باش.
مثل ببری زخمی، تیز برگشت و به‌سمتم هجوم آورد که در خود جمع شدم! بازوهای بی‌جانم را در دست‌های قدرتمندش گرفت و مجبورم کرد تا بر روی پاهایم بایستم! با ترس در چشمانش خیره شدم که با صدای گرفته‌ای توی صورتم غرید:
- اگه جونِ خودت رو دوست داری، بساطت رو جمع کن و از اینجا برو؛ من یه روانیم که یه روزی بی‌شک می‌کشمت، فهمیدی؟
نباید اجازه می‌دادم که او به چنین باوری برسد که خود را روانی خطاب کند. صورت حق‌‌به‌جانبی به خود گرفتم و بازوهایم را از دستانش رها کردم. به ‌زحمت در چشمان خوف‌انگیز‌ش زل زدم.
- امکان نداره تو همچین کاری رو انجام بدی. پوزخندی عصبی زد و دستانش را پشت خودش قفل کرد. کمی به سمتم خم شد و با تمسخر و صدای خوفناکی گفت:
- چه چیزی حرفت رو تضمین می‌کنه؟
کمی سکوت را پیشه کردم و غرق در چشم‌های مشکی‌اش شدم و سپس آرام لب زدم:
- چشم‌هات.
پوزخندش کم‌رنگ‌ نشد، اما چشم‌هایش حیرت را نشانم ‌دادند. نگاهم را از او گرفتم و از کنارش گذشتم که مچ دستم را اسیر کرد، ایستادم، اما برنگشتم. جلوی صورتم گرفت و با لحنی سرد گفت:
- لبت خون میاد.
با کمی مکث، دستمال را از او گرفتم، مچ دستم را رها کرد و از آشپزخانه خارج شد. ناخداگاه لبخندی بر لب‌هایم نقش بست. گاهی توجه می‌کرد، اما خشک و بی‌احساس بود. او قلب داشت، اما حصاری از جنس یخ اطراف قلب آن را فرا گرفته‌بود که فقط با کمی گرما و محبت آب می‌شد، اما ظاهراً کسی تا کنون تلاشی برای ذوب کردن آن حصارِ یخی نکرده‌بود! دستمال را تا زدم و بر روی لبم گذاشتم و خون کمی که بر اثر ضربه‌ی آشوب بر روی لبم نشسته‌بود را پاک کردم. آنقدر مچ دستانم درد می‌کرد که می‌توانستم تا صبح برایشان گریه کنم. دستمال را در سطل زباله انداختم و جارو و خاک‌انداز را برداشته و تکه‌های شیشه را که بر روی زمین پراکنده‌بودند جمع کردم. کیسه‌ی هدیه‌ها را برداشتم و نگاهی به باکس‌های بزرگ‌وکوچک انداختم؛ تقریباً همه‌ی هدیه‌ها شکستنی بودند و بر اثر همان ضربه خرد شده‌بودند! آن نایلون را هم در سطل زباله انداختم و از آشپزخانه خارج شدم و به‌سمت اتاقم حرکت کردم.
نگاهی به ساعت گرد و سفید‌رنگِ دیوار اتاق انداختم که ۱۰شب را نشان می‌داد. به‌سمت میز‌عسلی گوشه‌ی اتاقم رفته و کشوی‌ اول میز را باز کردم. ساعتی را که به عنوان هدیه برای آشوب خریده‌بودم، بیرون کشیدم و نگاهی به جعبه انداختم. از اتاقم خارج شدم و به‌سمت اتاقِ او حرکت کردم و پشت در اتاق ایستادم. نور تابیده شده از زیر در، نشان از بیداریِ او می‌داد.