پنجاه‌متر جلوتر، سر پیچ کوچه وایستادم و وانمود کردم که دارم بند کفشم رو می‌بندم. از انعکاس شیشه‌ی مغازه‌ی روبه‌رو، ورودی ساختمون هنوز دیده می‌شد، ولی هیچ رفت‌وآمدی نبود.
صاف وایستادم و به راهم ادامه دادم تا وقتی که به فاصله‌ی مطمئنی از اون خونه رسیدم. می‌دونستم که دیگه نمی‌تونن من رو ببینن. حدود هفت‌دقیقه طول کشید تا در دوباره باز بشه. صورتم رو صاف نگه داشتم، ولی توی سرم اخم کرده‌بودم؛ این بار مرد تنها بیرون نیومده‌بود. پسری حدوداً ۲۵ ساله با لباس‌های ساده‌ی نخی همراهش بود. وقتی از کنار مرد رد شد، چیزی خیلی کوتاه بینشون جابه‌جا شد.
چیزی که حدس می‌زدم از یه کارت هم کوچیک‌تر باشه، اونقدر سریع بینشون جابه‌جا شده‌بود که اگر منتظرش نبودم، اصلاً نمی‌دیدمش. پسر مسیرش رو به سمت شرق ادامه داد و مرد، بی‌تفاوت به‌سمت اداره‌ی آب برگشت. نگاهم بین هردونفر جابه‌جا شد.
دستم رو مشت کردم. نمی‌تونستم هردونفر رو تعقیب کنم و چند ثانیه بیشتر فرصت نداشتم. نفسم رو فوت کردم. مرد فقط یه رابط بود، اما اون پسر جوون با موهای بلندی که پشت سرش مرتب بسته شده‌بود، کسی بود که چیزی از اون ساختمون با خودش بیرون می‌برد.
پاشنه‌ی کفشم رو از روی زمین بلند کردم و بی‌سروصدا وارد پیاده‌روی روبه‌رو شدم. حالا هدفم عوض شده‌بود.
جوان مسیرش رو مستقیم ادامه داد، ولی از پیاده‌روی شلوغ خیابون اصلی خارج نشد. عجیب بود! اگه واقعاً حامل پیام بود، باید یه جایی از دید مردم خارج می‌شد، اما انگار اصلاً قصد مخفی شدن نداشت. حدود صدمتر جلوتر، جلوی ایستگاه اتوبوس وایستاد. جمعیت کم‌کم بهش اضافه شدن. چند متر عقب‌تر، کنار دکه‌ی فروش سیگار وایستادم.
اتوبوس میدون رو دور زد و با صدای ترمز، کنار سکو وایستاد. درها باز شدن و جمعیت هم‌زمان حرکت کرد. پسر سوار شد؛ من هم پشت سر چند نفر دیگه وارد واگن شدم. نگاهم ازش جدا نمی‌شد. دستش هنوز داخل جیب پالتوش بود و مطمئن بودم که کارت رو توش گذاشته.
اتوبوس هنوز کامل راه نیفتاده‌بود که یهو مرد مسنی از ته اتوبوس، خودش رو به پسر رسوند. برخورد شونه‌به‌شونه‌شون کاملاً اتفاقی به نظر می‌رسید، اما همون یه‌لحظه برخورد کافی بود. دست مرد از کنار جیب پسر رد شد و وقتی از هم فاصله گرفتن می‌دونستم که جیب پسر خالی شده.
ابروهام بالا رفتن. بیشتر از دزدی، شبیه تحویل بود. مرد بدون این‌که حتی پشت سرش رو نگاه کنه، از در عقب پایین پرید. درها هنوز کامل بسته نشده‌بودن.
زیر لب لعنتی فرستادم و بدون فکر کردن، خودم رو از بین جمعیت رد کردم. صدای اعتراض چند نفر بلند شد.
- هی! کجا؟ مراقب... !
بقیه‌ی حرفشون رو نشنیدم، چون از اتوبوس بیرون پریدم. کف کفشم روی آسفالت سر خورد، اما تعادلم رو حفظ کردم. مرد با سرعت از عرض خیابون رد شد. دیگه مطمئن بودم که این گروه با تمام این ردوبدل کردن‌ها، می‌خواستن تعقیب‌کننده‌ها رو از خودشون دور بکنن.

دو قدم دنبالش رفتم، اما سرعتم رو زیاد نکردم؛ اگه آموزش دیده‌بود، اولین کاری که می‌کرد این بود که ببینه کسی پشت سرش میاد یا نه.‌ من قرار نبود اون اشتباه رو مرتکب بشم. با همون قدم‌های یک‌نواخت، بین مردم حرکت می‌کرد. فاصله‌مون حدود سی‌متر بود.
چند دقیقه بعد، به تقاطع بزرگی رسید. همون لحظه، اتوبوس دیگه‌ای از روبه‌رو وارد ایستگاه شد. جمعیت مثل موج به تکاپو افتاد. بعضی‌ها پیاده شدن و بعضی‌ها از پله بالا رفتن. برای چند ثانیه، همه‌چیز فقط شونه، لباس و صدای قدم بود. مرد دقیقاً وسط اون شلوغی ناپدید شد.
اخم کردم. سمت چپ رو نگاه کردم، ولی نبود. سرم رو چرخوندم و سمت راست هم نبود.
- لعنت!
چند قدم جلو رفتم و سریع اطراف رو بررسی کردم. همون موقع، از گوشه‌ی چشمم حرکت آشنایی رو دیدم. حدود هفتادمتر اون‌طرف‌تر، مرد دوباره دیده شد؛ اما این‌بار کتش توی دستش بود و فقط پیراهن خاکستری ساده تنش مونده‌بود.
سرعت قدم‌هام ناخودآگاه کم شدند. تغییر قیافه، اون هم وسط شلوغی! همین چند ثانیه کافی بود تا اگه کسی بدون دقت تعقیبش می‌کرد، برای همیشه گمش کنه.
لبخند کم‌رنگی روی لبم نشست.
- بد نبود!
حداقل مطمئن شدم تنها کسی نیستم که آموزش دیده. مرد از عرض میدون بیضی‌شکل رد نشد؛ به‌سمت ردیف ساختمون‌های قهوه‌ای و اداری رفت. جلوی یکی از ساختمون‌ها لحظه‌ای مکث کرد و سرش رو بالا گرفت. به ساعت دیواری بزرگی که بالای ورودی نصب شده‌بود، نگاهی انداخت.
نگاهم روی ساعت قفل شد. ۸:۲۷ دقیقه! مرد حتی یه لحظه هم منتظر نشد. همین که عقربه‌ی دقیقه از ۲۷ گذشت، دوباره راه افتاد. زمانی که داشت ازم فاصله می‌گرفت، کاغذ رو بیرون کشید و کمی بازش کرد.
ممکن نبود که کسی متوجه اون جرئیات بشه و قطعاً فکر می‌کردن که اون مرد داره اطلاعات رو میخونه، ولی من دقیقاً لحظه‌ای که کاغذ باز می‌شد، متوجه سفید بودنش شدم. هیچ ردی از جوهر یا فشار خودکار روی کاغذ نبود.
پوزخند زدم و بدون این‌که دنبالش برم، اجازه دادم ازم دور بشه. دیگه چیزی برای دیدن وجود نداشت؛ اگه قرار بود مقصدش مهم باشه، تا الان خودش رو لو داده‌بود، اما چیزی که خودش لو داده‌بود، مقصد نبود، بلکه کاغذ سفید و زمان بودن.
آروم از میدون فاصله گرفتم. تمام مسیر، فقط به یه سؤال فکر می‌کردم. چرا ساعت اهمیت داشت؟ برگه‌ی توی دستش چیز مهمی نبود و حالا احتمال می‌دادم که هدف از این کارها، چرخوندن جاسوس‌ها دور خودشون باشه.
قرار بود رأس یه زمان مشخص، اتفاقی بیفته؟ یا هر ک.س موظف بود توی ساعت مشخصی، توی نقطه‌ی مشخصی حاضر باشه؟ تا ظهر، هیچ جواب قطعی‌ای پیدا نکردم.
آفتاب بالای سرم رسیده‌بود که تصمیم گرفتم به جای دویدن دنبال آدم‌ها، اطلاعات رو کنار هم بچینم. یکی از کافه‌های کوچیک کنار خیابون رو انتخاب کردم. وارد شدم. بیشتر صندلی‌ها خالی بودن. گوشه‌ای نشستم؛ جایی که هم در ورودی دیده می‌شد و هم پنجره. پیش‌خدمت لیوان چای رو روی میز گذاشت و بدون حرف دور شد.
از جیب داخلی پالتوم دفترچه‌ی کوچیک و سفیدی که تا امروز، تقریباً سفید مونده‌بود رو بیرون آوردم. مداد رو از توی جیبم برداشتم و هر کلمه و عدد رو زیر هم نوشتم.
«بهزاد، جعبه، دختر پیام‌رسان، ۳۱ و ۸:۲۷»

چند دقیقه فقط به همین پنج کلمه نگاه کردم. اولین خط رو بین ۳۱ و ۸:۲۷ کشیدم. همه‌ی اتفاق‌هایی که از دیروز افتاده‌بودن، یه نقطه‌ی مشترک داشتن؛ نظم! هیچ‌ک.س تصمیم لحظه‌ای نمی‌گرفت؛ نه دختر، نه مرد کت‌مشکی، نه کسی که عدد رو پاک کرده‌بود و نه مردی که لباس اداره‌ی آب تنش بود. همه، دقیقاً می‌دونستن چه زمانی باید کجا باشن.
پوزخندی عصبی زدم. من تا الان دنبال آدم‌ها بودم؛ در حالی که باید دنبال برنامه‌شون می‌گشتم. مداد رو روی میز گذاشتم. لبخند خیلی کم‌رنگی روی لبم نشست. بالأخره داشتم سؤال درست رو می‌پرسیدم و تجربه بهم یاد داده‌بود که وقتی سؤال درست باشه، جواب دیر یا زود خودش رو نشون میده.
توی فکر فرو رفتم. هیچ خط مستقیمی بینشون پیدا نمی‌شد؛ انگار هر کدوم متعلق به پرونده‌ی جداگانه‌ای بودن. دفترچه رو بستم. همون لحظه، سایه‌ای روی میزم افتاد.
سرم رو بلند کردم. پسرکی حدوداً دوازده‌ساله با لباس نارنجی پیک‌ها، کنار میز وایستاده‌بود. بدون این‌که چیزی بگه یا حتی نگاهم کنه، فقط پاکت باریکی رو روی میز گذاشت و برگشت. صداش زدم:
- هی... !
تا از جام بلند شدم، از در کافه بیرون رفته‌بود. از پشت شیشه نگاهش کردم. بین جمعیت گم شد. برگشتم و پاکت رو برداشتم. نه اسم فرستنده داشت و نه مهر؛ گوشه‌ی پاکت، سه خط کوتاه با مداد کشیده شده‌بود. چشم‌هام رو ریز کردم. همون سه‌تا خطی بودن که زیر جعبه دیده‌بودم.
آروم پاکت رو باز کردم. داخلش فقط یه برگه بود. روی برگه با خطی مرتب، فقط یه جمله نوشته شده‌بود: «بعضی سؤال‌ها را باید دوباره از اول پرسید.» چندبار جمله رو خوندم؛ انگار کسی مطمئن بود که من بالأخره قراره این جمله رو بخونم.
کاغذ رو داخل پاکت گذاشتم و چند لحظه همون‌جا نشستم. ذهنم ناخودآگاه شروع به مرور کردن اتفاق‌های دیروز کرد، اما این‌بار دنبال سؤال بودم. تا همین چند دقیقه قبل، مطمئن بودم همه‌چیز از لحظه‌ای شروع شد که بهزاد کیف رو به دستم داد. سرم رو تکون دادم و خودم رو تحقیق کردم.
- نه! وقتی اسم من برای این مأموریت انتخاب شد.
دستم رو روی جلد دفترچه گذاشتم. چرا من؟ بین تمام اعضای بی‌نام‌ها، چرا این مأموریت باید به من می‌رسید؟ بهزاد فقط دستوری که یکی بهش داده‌بود رو اجرا کرده‌بود، دختر فقط پیام رو حمل می‌کرد و مرد کت‌مشکی فقط جعبه رو دنبال می‌کرد. همه داشتن نقش خودشون رو بازی می‌کردن و تنها کسی که از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگه پرت می‌شد، من بودم.
احساس عجیبی زیر پوستم رفت. حس کسی رو داشتم که تازه فهمیده وارد صفحه‌ی شطرنج شده، اما هنوز نمی‌دونه بازی از چند حرکت قبل شروع شده.
دفترچه رو بستم و از روی صندلی بلند شدم. اگه واقعاً قرار بود سؤال رو از اول بپرسم، دیگه دنبال اون آدم‌ها نمی‌رفتم؛ باید دنبال کسی می‌گشتم که مهره‌ها رو جابه‌جا می‌کرد.

کاغذ رو داخل پاکت گذاشتم و چند لحظه همون‌جا نشستم. «بعضی سؤال‌ها را باید دوباره از اول پرسید.»
جمله‌ی عجیبی بود؛ انگار فقط قرار بود توی ذهنم بمونه. چند سکه روی میز گذاشتم و از کافه بیرون زدم.
هوای ظهر، خیابون رو شلوغ‌تر از صبح کرده‌بود. مردم در رفت‌وآمد بودند؛ انگار هیچ‌کدومشون خبر نداشتن چند ساعت قبل، چند نفر برای یه جعبه جونشون رو از دست دادن.
قدم‌هام رو آروم برمی‌داشتم. دیگه عجله‌ای نداشتم. جعبه تحویل داده شده‌بود و مأموریت تموم شده‌بود؛ حداقل روی کاغذ، اما هرچی بیشتر به اتفاق‌های ۲۴ساعت گذشته فکر می‌کردم، بیشتر احساس می‌کردم که یه چیزی توی این مأموریت، از اول سر جاش نبوده.
بی‌نام‌ها عادت نداشتن بعد از پایان مأموریت، برای مأمورشون پیغام بفرستن. اصلاً هیچ‌ک.س نباید می‌دونست که من بعد از تحویل جعبه کجا هستم؛ پس اون پاکت از طرف بی‌نام‌ها نبود. این فکر باعث شد قدم‌هام ناخودآگاه کندتر بشن.
احتمال دیگه‌ای رو توی ذهنم بررسی کردم؛ اگه فرستنده‌ی پاکت، کسی بیرون از بی‌نام‌ها بود، پس از کجا می‌دونست جعبه دست من بوده؟ و از کجا می‌دونست که من هنوز دنبال جواب عدد ۳۱ می‌گردم؟ این دیگه تصادف نبود. یکی، تمام این مدت، من رو زیر نظر داشت؛ شاید هم از خیلی قبل‌تر!
نفسم رو آروم بیرون دادم. با حدس زدن به جایی نمی‌رسیدم. باید عادی رفتار می‌کردم؛ انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. انگار مأموریت تموم شده و زندگی به روال همیشگی برگشته. اگه کسی واقعاً مراقبم بود، اولین چیزی که انتظار داشت، این بود که بعد از خوندن اون پیام، دست‌پاچه بشم و مستقیم دنبال جواب برم.
قرار نبود این کار رو بکنم. اول باید می‌گذاشتم چند روز بگذره، بعد با بهونه‌ای کاملاً عادی، به منطقه‌ی پنجم می‌رفتم. برای پیدا کردن جواب سؤالی که از لحظه‌ی باز کردن اون پاکت، دیگه از سرم بیرون نرفته‌بود، مقر خودمون بهترین منبع بود.
***
سه‌روز گذشت؛ سه‌روزی که ظاهراً هیچ اتفاقی نیفتاد. گزارش مأموریت رو تحویل دادم، شیفت‌های نگهبانیم رو مثل همیشه انجام دادم. تمرینات روزانه رو از دست ندادم. حتی چندبار با بچه‌های واحد عملیات سر یه میز غذا خوردم و به شوخی‌های تکراری‌شون خندیدم.
تا چند روز پیش، ما حق ارتباط برقرار کردن و شناختن همکارانمون رو نداشتیم، اما سه‌روز قبل نامه‌ای از طرف شایان به دست تک‌تک ما رسید که نشون می‌داد از این به بعد، می‌تونیم در صورت اتمام مأموریت، توی مقری که مشخص شده، در کنار هم زندگی کنیم.
اگه کسی مراقبم بود، باید مطمئن می‌شد که اون پاکت، هیچ اثری روی من نذاشته، اما بعد از تموم شدن هر روزی که دوباره به عنوان سانیار می‌گذروندم، هر شب قبل از خواب، همون جمله رو دوباره می‌خوندم.

«بعضی سؤال‌ها را باید دوباره از اول پرسید.»
روز چهارم، بهونه بالأخره خودش رو نشون داد. مسئول تدارکات، چند اسم رو روی تخته نوشت.
- فردا صبح، کاروان انتقال تجهیزات منطقه‌ی نهم به منطقه‌ی پنجم حرکت می‌کنه. دو نفر نیروی محافظ لازم داریم.
چند نفر بی‌حوصله به هم نگاه کردند. مسیر منطقه‌ی پنجم طولانی بود؛ رفت‌وبرگشتش دو روز زمان می‌برد و بیشتر بی‌نام‌هایی که توی این منطقه مستقر بودن و طبق دستور جدید، فقط بعد از تموم شدن مأموریت می‌تونستن به پایگاهمون برگردن، ترجیح می‌دادن همین داخل بمونن.
قبل از اینکه کسی چیزی بگه، قدمی جلو رفتم.
- من میرم.
مسئول تدارکات اسمم رو نوشت.
- یه‌نفر دیگه؟
بعد از چند ثانیه سکوت، یکی از نیروهای واحد پشتیبانی هم داوطلب شد. نه سؤالی پرسیده شد و نه کسی به انتخاب من شک کرد. برای همه، این فقط یه مأموریت ساده‌ی اسکورت تجهیزات بود، اما برای من اولین‌باری بود که بعد از سال‌ها، قرار بود وارد منطقه‌ی پنجم بشم.
سپیده هنوز کامل نزده‌بود که کاروان از دروازه‌ی پایگاه نهم خارج شد. از نظر بقیه و حتی سیاسی‌های این منطقه، ما نیروهای نیابتی منطقه‌ی پنجم بودیم که برای پشتیبانی از مردممون که اینجا زندگی می‌کردن و البته کارهای سیاسی، توی این منطقه مونده‌بودیم. کسی از حقیقت قضیه و این‌که ما بی‌نام بودیم، خبر نداشت.
سه‌تا کامیون زرهی، یه خودروی سبک جلو و یکی دیگه عقب در حرکت بودن. روی سکوی عقب کامیون دوم نشسته‌بودم، تفنگ روی زانوهام بود و چشمم به جاده دوخته شده‌بود.
هرچی از دیوارهای بلند پایگاه دورتر می‌شدیم، رنگ دنیا بیشتر عوض می‌شد. آسفالت ترک‌خورده، ساختمون‌های نیمه‌فروریخته، تیرهای برق خمیده و سکوتی که هر کیلومتر، سنگین‌تر می‌شد، بهمون یادآوری می‌کرد که حالا بیرون پایگاه بودیم.
فرمانده‌ی کاروان بدون اینکه برگردد، گفت:
- از اینجا به بعد، فاصله‌تون رو حفظ کنین.
کسی جواب نداد چون همه دلیلش رو می‌دونستیم. بیرون از محدوده‌ی پایگاه‌ها، قانون دیگه‌ای جریان داشت.
حدود یه‌ساعت بعد، ماشین‌ها یهویی سرعتشون رو کم کردن. از پنجره‌ی باز کنار راننده، صداش رو شنیدم که زیر لب «لعنتی» گفت و پاش رو از روی گاز برداشت.
چشمم رو تیز کردم. وسط جاده لاشه‌ی تازه‌ی یه گوزن افتاده‌بود، اما چیزی که باعث توقف کاروان شده‌بود، خود لاشه نبود؛ بلکه رد پنجه‌هایی بود که دورتادورش، خاک رو شخم زده‌بودن.
ردها اونقدر بزرگ بودن که به هیچ سگ معمولی شبیه نباشن. دستم بی‌اختیار روی قبضه‌ی اسلحه نشست. فرمانده این دفعه آروم‌تر گفت:
- آماده باشین؛ احتمالاً هنوز نزدیکن.

هیچ‌ک.س حرفی نزد، فقط صدای موتور کامیون‌ها یکی‌یکی خاموش شد. کاروان وایستاد. فرمانده کنار رد پنجه‌ها زانو زد، خاک رو بین انگشت‌هاش مالید و بدون این‌که سرش رو بلند کنه، گفت:
- تازه‌ست.
نگاهش رو دور جاده چرخوند.
- آرایش دفاعی؛ خشاب مسی.
هیچ‌ک.س حتی یه سؤال هم نپرسید. همه تقریباً هم‌زمان خشاب اسلحه‌هامون رو بیرون کشیدیم. صدای خشک برخورد فلزها پشت سر هم توی هوا پیچید.
خشاب اسلحه‌ی اتوماتم رو بیرون کشیدم و داخل جیب روی سی*ن*ه‌ی لباس مشکی و مسلح‌شده‌م گذاشتم. صدای باز شدن دکمه‌ی فلزی روی لباسم توی گوشم پیچید و سریع خشاب مسی رو بیرون کشیدم و جایگزین خشاب قبلی کردم.
با یه حرکت ضامن رو کشیدم و گلوله‌ی اول وارد لوله شد. همه‌ی این تمرین‌ها رو بارها انجام داده‌بودیم. اگه رد پنجه‌ی سگ‌های غول‌پیکر دیده می‌شد، مهمات معمولی تقریباً هیچ ارزشی نداشتن.
کف دستم رو روی فلز ماشین فشار دادم و همه پایین پریدیم. راننده‌ها داخل کابین موندن. چهارنفر دو طرف کاروان پخش شدیم و من پشت کامیون دوم موضع گرفتم. لوله‌ی اسلحه بالا بود، اما انگشتم هنوز روی ماشه ننشسته‌بود.
چند ثانیه هیچ صدایی نیومد. مردمک چشم‌هام، با سرعت اطراف رو از نظر می‌گذروندن. علف‌های خشک سمت راست جاده خم شدن. اخم کردم و از گوشه‌ی چشم متوجه تکرار همین اتفاق، سمت چپ شدم.
فرمانده بدون این‌که نگاهش رو از روبه‌رو برداره، غرید:
- دارن حلقه رو کامل می‌کنن.
غرش سنگینی سکوت جاده رو شکست. سه سگ غول‌پیکر تقریباً هم‌زمان از پشت شیب پایین پریدن. بدن‌های بزرگشون زیر پوست زخمی و موهای درهمشون مشخص بودن و با هر قدم، گردوخاک جاده رو بلند می‌کردن.
اولین حیوون مستقیم روی سقف خودروی اسکورت فرود اومد و فلز زیر وزنش ناله کرد. دومی مسیرش رو به‌سمت کامیون ما کج کرد، اما سومی در حالی‌که منتظر فرصت بود، عقب‌تر موند.
- آتش!
رگبار گلوله‌های مسی تقریباً هم‌زمان شلیک شدن. هیچ‌ک.س بی‌هدف تیراندازی نمی‌کرد. گلوله‌ها مستقیم ‌به‌سمت مفصل‌های پا، زیر فک و حدقه‌ی چشم می‌رفتن.
اولین حیوون با برخورد گلوله‌ی مسی به شونه‌ش، غرش دردناکی کشید و از روی ماشین پایین افتاد. دومی خودش رو به بدنه‌ی کامیون رسوند و پنجه‌هاش رو داخل فلز فرو کرد که کامیون زیر وزنش تکون شدیدی خورد. اگه خودش رو بالا می‌کشید، بار رو نابود می‌کرد. تفنگ رو ول کردم و بدون توجه به آتیش گلوله‌هایی که به‌طرف سگ‌هایی که هرلحظه بیشتر می‌شدن، دو قدم دویدم و از سپر عقب بالا پریدم.
سگ قهوه‌ای آرواره‌ش رو باز کرد. همون لحظه، چاقویی که از سه‌سال پیش همیشه همراهم بود رو از کنار ران پام بیرون کشیدم و با تمام نیرو زیر فکش فرو کردم؛ دقیقاً همون نقطه‌ای که مربی‌ها همیشه توی آموزش‌هایی که به نظامی‌های دیوارنشین می‌دادن، در موردش صحبت می‌کردن.
غرشش نیمه‌کاره بریده شد و پنجه‌هاش شل شدن. فرصت رو از دست ندادم و با پاشنه‌ی پا ضربه‌ی محکمی به سی*ن*ه‌ش زدم. بدنش از لبه‌ی کامیون جدا شد و با صدای بلندی روی آسفالت افتاد.
- حرکت!
فریاد فرمانده بین صدای تیراندازی گم شد. تعدادشون هر لحظه بیشتر می‌شد و گلوله‌های مسی نمی‌تونستن باعث پیروزیمون بشن. با عجله پایین پریدم و بعد از برداشتن اسلحه‌م، دوباره خودم رو روی کامیون بالا کشیدم.
همین چند ثانیه، برای عبور کاروان کافی بود. راننده‌ها گاز دادن و کامیون‌ها دوباره به حرکت در اومدن. از پشت کامیون برگشتم و آخرین نگاه رو بهشون انداختم.
حدود پونزده‌تا سگ غول‌پیکر، وسط جاده وایستاده‌بودن و چشم‌های زرد و قرمزشون هنوز کاروان رو دنبال می‌کرد، اما دیگه حمله نکردن؛ انگار فقط از قلمروشون دفاع کرده‌بودن.

چند دقیقه، هیچ‌ک.س حتی یه کلمه هم حرف نزد؛ فقط صدای موتور کامیون‌ها توی جاده‌ی خالی می‌پیچید. نفسم هنوز تند بود.
دو طرف تیغه رو به شلوارم مالیدم و چاقو رو از خون تیره‌ی روی تیغه پاک کردم. دوباره داخل غلاف کنار رانم جا دادم.
خشاب اسلحه رو بیرون کشیدم و به هفت گلوله‌ی باقی‌مونده خیره شدم. با اخم و عصبانیت خشاب رو سر جاش کوبیدم؛ اگه بقیه‌ی گله تا چند ثانیه‌ی دیگه خودشون رو می‌رسوندن، قطعاً این هفت‌تا گلوله نمی‌تونست جلوشون رو بگیره.
یکی از سربازهای عقب کامیون، بی‌اختیار به پشت سرش نگاه کرد.
- چرا دنبالمون نکردن؟
قبل از این‌که فرمانده چیزی بگه، راننده با صدای بلندی جواب داد:
- چون مرزشون اونجا تموم می‌شد.
فرمانده همون‌طور که چشمش به جاده بود، ادامه داد:
- سگ‌های غول‌پیکر هیچ‌وقت بی‌دلیل از قلمروشون خارج نمیشن. اون‌ها صرفاً داشتن از مرزهاشون دفاع می‌کردن.
همه ساکت شدن. سرم رو به دیواره‌ی فلزی کامیون تکیه دادم. حالا فرصت کردم اطراف رو درست ببینم. دیگه خبری از ساختمون‌های نیمه‌ویرون نبود و جاده پهن‌تر شده‌بود. هر چند کیلومتر، برجک‌های دیده‌بانی بتنی دیده می‌شدن؛ برج‌هایی که روی هر کدوم، دوتا تک‌تیرانداز با دوربین‌های بلند، دشت اطراف رو زیرنظر داشتن.
هرچی جلوتر می‌رفتیم، رفت‌وآمد بیشتر می‌شد. چندتا کاروان دیگه از روبه‌رو رد شدن. بعضی‌هاشون کامیون حمل آذوقه بودن، بعضی‌ها سوخت و یه سری دیگه هم قفس‌های فلزی بزرگی رو حمل می‌کردن که با برزنت پوشونده شده‌بودن. هیچ نشونی روی اون قفس‌ها نبود و همین، بیشتر از هر چیز دیگه‌ای بقیه رو کنجکاو کرد.
چند دقیقه بعد، صدای فرمانده دوباره توی بی‌سیم پیچید:
- آماده‌ی بازرسی.
همه ناخودآگاه لباس‌هاشون رو مرتب کردن. پوزخندی به سربازها زدم.
از پیچ آخر که رد شدیم، دیوار بزرگی مقابلمون قد کشید. بتن خاکستری، چندین متر ارتفاع داشت و تا جایی که چشم کار می‌کرد امتداد پیدا می‌کرد. بالای دیوار، ردیف سیم‌های برق‌دار و برج‌های نگهبانی دیده می‌شد. وسط دیوار، دروازه‌ای فولادی قرار داشت که به‌اندازه‌ای بزرگ بود که چهار کامیون می‌تونستن هم‌زمان از کنارش عبور کنن. بالای دروازه، با حروف فلزی سیاه نوشته شده‌بود: «منطقه‌ی پنجم»
بی‌اختیار نگاهم چند ثانیه روی اون اسم موند. تمام این مسیر و تمام اون درگیری، فقط برای رسیدن به جایی بود که چندین سال پیش، به عنوان یه مرده ازش خارج شده‌بودم.

کاروان چند متر جلوتر رفت و پشت صف کامیون‌های منتظر وایستاد. دروازه‌ی غول‌پیکر منطقه‌ی پنجم هنوز بسته بود. دو ردیف مانع فولادی جلوی ورودی قرار داشت و سربازهای منطقه، کاروان‌ها رو یکی‌یکی بازرسی می‌کردن.
همه‌چیز همون‌طور بود که یادم مونده‌بود. همون دیده‌بان‌ها و همون دیوارهای بتنی بلند! صدای سوت نگهبان‌ها هر چند دقیقه یه‌بار بین دروازه‌ها می‌پیچید، ولی من دیگه اون پسر ۲۴ساله‌ای نبودم که سال‌ها پیش برای نجات استرنجر‌ها از اینجا فرار کرده‌بود.
فرمانده از ماشین جلویی پایین پرید و مدارک کاروان رو تحویل داد. نگهبان‌ها طبق روال، صندوق‌های بار رو یکی‌یکی باز کردن. چند دقیقه طول کشید، بعد صدای برخورد زنجیرهای ضخیم با زمین بلند شد و دروازه‌ی فولادی به آرومی از هم فاصله گرفت.
راننده گاز داد و کامیون از زیر سایه‌ی دیوار عبور کرد. به محض این‌که وارد خیابون اصلی شدیم، چشمم بی‌اختیار روی ساختمون‌های دو طرف چرخید. بعضی‌ها تغییر کرده‌بودن و بعضی‌ها هم دقیقاً همون‌جوری مونده‌بودن که یادم بود.
نونوایی قدیمی هنوز سر همون چهارراه بود و ساختمون سفید درمانگاه که قدمتی بیست‌ساله داشت، هنوز دیوار ترک‌خورده‌ش رو حفظ کرده‌بود؛ حتی مجسمه‌ی سنگی وسط میدون، با همون شکستگی روی شونه‌ش، هنوز سر جاش وایستاده‌بود.
زمان از اینجا رد شده‌بود، اما انگار هیچ‌وقت دلش نیومده‌بود همه‌چیز رو عوض کنه. دستم ناخودآگاه روی لبه‌ی کامیون نشست. چند سال بود برنگشته‌بودم؟ سه‌سال؟ اونقدر گذشته‌بود که بعضی چهره‌ها از ذهنم پاک بشن، اما نه اونقدر که مسیر خیابون‌ها رو فراموش کنم.
نگاهم از روی جمعیت رد شد. دنبال کسی نبودم، ولی شاید ته دلم امیدوار بودم سهراب یا بقیه رو ببینم. انتظار نداشتم من رو توی این پوشش جدید بشناسن، اما عادت قدیمی هنوز همراهم بود. همیشه وقتی وارد منطقه‌ی پنجم می‌شدم، اول آدم‌ها رو نگاه می‌کردم، بعد راه‌ها رو و آخر از همه، سایه‌ها رو!
کامیون از میدون اصلی گذشت و نگاهم بی‌اختیار روی ساختمون‌های دو طرف خیابون سر خورد. بعضی نماها عوض شده‌بودن، اما استخون‌بندی شهر همون بود.
سه‌سال زمان زیادی نبود، اما برای کسی که تمام این سه‌سال رو بیرون دیوارهای همین منطقه، زیر کوه و زمین و داخل مقر مخفی بی‌نام‌ها گذرونده‌بود، شهر انگار به زندگی آدم دیگه‌ای تعلق داشت. من این خیابون‌ها رو می‌شناختم، اما دیگه بهشون تعلق نداشتم. نیشخند زدم و زیر لب زمزمه کردم:
- تو هیچ‌وقت به داخل دیوارها تعلق نداشتی.
نه مثل مردم عادی و نه مثل سربازهای منطقه! دنیای من، مدت‌ها بود که از پشت در سنگی اون مقر زیرزمینی شروع می‌شد و همون‌جا هم تموم می‌شد. صدای ترمز کامیون رشته‌ی افکارم رو برید. به محوطه‌ی انبار مرکزی رسیده‌بودیم.
درهای فلزی یکی‌یکی باز شدن و کارگرها برای تخلیه‌ی بار جلو اومدن. بدون حرف از قسمت عقب پایین پریدم.

دستم ناخودآگاه روی جیب داخلی لباسم نشست؛ پاکت هنوز همون‌جا بود و سنگینی سؤال‌هایی که با خودش آورده‌بود، از وزن هر مأموریتی که تا حالا گذرونده‌بودم، بیشتر شده‌بود.
آخرین صندوق هم از کامیون پایین گذاشته شد. مسئول انبار، مهر فلزی رو روی برگه‌ی تحویل کوبید و بدون این‌که حتی سرش رو بلند کنه، برگه رو به فرمانده برگردوند.
- تحویل کامل.
فرمانده نگاهی به ساعت‌مچیش انداخت و همه رو خطاب قرار داد.
- تا ساعت ۵ آزادین. ۵:۳۰دقیقه، همه همین‌جا باشین.
بقیه منتظر همین جمله بودن. یکی با خنده راه بازار رو در پیش گرفت، دونفر دیگه مستقیم سمت غذاخوری نظامی رفتن و چند نفر هم قرار گذاشتن تا سری به باشگاه بزنن. بدون جلب توجه، از محوطه‌ی انبار بیرون اومدم، اما برخلاف اون‌ها، حتی یه‌لحظه هم به‌سمت مرکز شهر نرفتم.
چند خیابون بعد، مسیرم رو عوض کردم. ماسکی که روی صورتمون بود، باعث می‌شد حتی اگه با یه آشنا رو‌به‌رو بشم، باز هم نتونه من رو بشناسه. از خیابون‌های اصلی فاصله گرفتم و وارد کوچه‌هایی شدم که رفت‌وآمد توشون کمتر بود. باید مطمئن می‌شدم که کسی دنبالم نمی‌کنه.
سه‌بار مسیرم رو بی‌دلیل عوض کردم. دوبار از پشت ویترین مغازه‌ها انعکاس خیابون رو نگاه کردم. بار سوم بدون این‌که چیزی بخرم، چند دقیقه کنار دکه‌ی آب وایستادم. هیچ سایه‌ی ثابتی پشت سرم نبود. وقتی از تنها بودنم مطمئن شدم، قدم‌هام رو تندتر کردم.
چند دقیقه بعد، آخرین ساختمون‌های مسکونی هم پشت سرم موندن. به دیوار شرقی منطقه‌ی پنجم رسیده‌بودم. این دیوار بتنی عظیم از بیرون، فقط بخشی از حصار دفاعی شهر به نظر می‌رسید، اما برای من شروع یه مسیر دیگه بود.
کنار دیوار، ردیفی از مخازن زنگ‌زده‌ی آب قرار داشت؛ مخزن‌هایی که سال‌ها بود کسی بهشون توجهی نمی‌کرد. از بینشون رد شدم. پشت آخرین مخزن، دریچه‌ای فلزی هم‌رنگ دیوار قرار داشت؛ اونقدر ماهرانه استتار شده‌بود که اگه جای دقیقش رو نمی‌دونستی، صدبار هم از کنارش رد می‌شدی و نمی‌دیدیش.
با انگشت اشاره، سه ضربه‌ی کوتاه بهش زدم. مکث کردم و دو ضربه‌ی دیگه هم زدم. چند ثانیه سکوت برقرار شد و بعد صدای چرخیدن قفل‌های سنگین از پشت دیوار اومد.
دریچه فقط به اندازه‌ی عبور یه‌نفر باز شد. صورت نگهبان زیر نقاب سیاهش مشخص نبود؛ فقط همون چشم‌های سردی که همه‌ی بی‌نام‌ها داشتن رو می‌دیدم. بدون حرف بهش خیره موندم. نگاهش چند ثانیه روی صورت پوشیده‌شدم موند. صدای مردونه و سردش رو شنیدم:
- رمز؟
به همون زبون جواب دادم:
- شاهین شب.
بدون هیچ سؤالی کنار رفت. وارد شدم و دریچه پشت سرم بسته شد. صدای بسته شدن چندتا قفل، یکی‌یکی توی راهروی باریک پیچید. بی‌نام‌ها به یه زبون مخصوص و کاملاً ناشناس از نظر بقیه صحبت می‌کردن که یادگرفتنش دوسال تمام برای من طول کشیده‌بود.
نور روز، پشت سرم محو شد و بعد از چند هفته، دوباره وارد قلمروی واقعی بی‌نام‌ها شدم.