دلنوشته تکمیل شده ● ماتم خنده اثر aryana elhaei ●

[ragazza della notte]

***
کمی دلم بازی می‌خواست.
دلم هوس دوران کودکی‌ام را کرده بود.
شروع کردم به تاب بازی.
« تاب‌تاب هم‌بازی...
بپا من رو نندازی »
به اطرافم نگاه کردم.
کسی نبود.
سرم را به طرف آسمان بلند کردم.
گفتم « این بی‌رحم‌ها رو ول کن.
من و تو هم‌بازی هم‌دیگه‌ایم...
مگه نه؟ »

 

[ragazza della notte]

***
شاید حق نباشد.
اما...
از همه نالانم.
از مادرم.
از پدرم.
از برادرم.
از خواهرم.
از او.
از او بیشتر.
ترکم کرد.
زندگی‌ام را نابود کرد.
اما می‌‌خواهم...
زندگی‌اش را نابود کنم.

 

[ragazza della notte]

***
می‌خواستم دوستان صمیمی‌ام را بشمارم...
کمی فکر کردم...
من که دوستی نداشتم...
خنده‌ی بلندی کردم...

 

[ragazza della notte]

***
کسی به من طعنه زد...
« آخرش گوش‌هایم از صدای بلند خنده‌‌هایت کر می‌شود»
من با خنده‌ی آرام نگاهی به سر تا پای او کردم.
جواب دادم...
«می‌خواهم گوش آن‌هایی را که می‌خواستند اشک من را در بیاروند...
با صدای خنده‌هایم کر کنم»

 

[ragazza della notte]

***
با لبخند پر از بغضی به او و دوست جدیدش نگاه می‌کردم.
باهم شاد بودند.
شاید مشکل از من بود.
احتمالاً همین‌طور است.
او بی‌معرفت نیست...
مگر نه؟

 

[ragazza della notte]

***
شمارش معکوس شروع می‌شود.
ده، نه، هشت،... .
منتظر ماندم.
پنج، چهار، سه، ... .
کمی فکر کردم.
ارزشش را داشت؟
برای چه کسی می‌میرم؟
برای او که مرا رها کرد؟
قلبم به من نهیب زد « در هر صورت او هم‌اکنون به تو نیاز دارد... تو می‌توانی او را نجات دهی »
دکتر برای بار آخر از من پرسید « مطمئنی می‌خواهی قلبت را اهدا کنی؟ »
پر درد چشم بستم و با لبخند گفتم « آری... دیگر چیزی برای زندگی ندارم »
و چند دقیقه بعد...
جسم بی‌جانم به روی تخت غرقِ در خون بود.

 

[ragazza della notte]

***
گوش‌هایم را گرفته بودم.
صدای فریادش آن‌قدر بلند بود که هنوز به گوشم می‌رسید.
در دلم بلند آواز خواندم تا صدایش به گوشم نرسد.
وقتی دیدم فایده‌ای ندارد...
صدایم از هنجره پر زد.
و متعاقب آن، سیلی‌ای نوش کردم.
همان‌جا بلند خندیدم.

 

[ragazza della notte]

***
صدای آهنگ را بلند کردم.
بلندبلند با آن هم‌خوانی می‌کردم.
همان‌طور که می‌خواندم به صدای مکرر در گوش ندادم.
تا این‌که...
صدای او را شنیدم...
بلافاصله در ذهنم صدای بلند آهنگ قطع شد.
در را باز کردم تا چشمانم تصویر زیبای او را ببلعد.
وقتی کنار همسرش دیدمش...
زندگی‌ام که هیچ...
ذهنم هم نابود شد.
بلند خندیدم و به اتاق برگشتم.

 

[ragazza della notte]

***
کمی دلم گریه می‌خواهد.
ولی خنده‌ی چسبانده شده بر روی لبانم اجازه نمی‌دهد.
کمی دلم شکستن بغض می‌خواهد.
ولی طنز مشکوک در صدایم اجازه نمی‌دهد.
کمی دلم تنهایی می‌خواهد.
ولی شادی دوستانم اجازه نمی‌دهد.
کمی دلم مُردن می‌خواهد.
ولی زمانه اجازه نمی‌دهد.
پس کاری انجام می‌دهم که در آن خبره شده‌ام...
می‌خندم و می‌خندم و ‌می‌خندم.

 

[ragazza della notte]

***
می‌خواهم واقعا شاد باشم.
می‌خواهم دوستان واقعی داشته باشم.
می‌خواهم واقعی زندگی کنم.
می‌خواهم دلسوزِ واقعی داشته باشم.
اما نمی‌شود...
بلند می‌خندم.
به درد‌هایم بلند می‌خندم.
و هنوز می‌خواهم‌هایم واقعی نشده‌اند...