در حال تایپ [مغبون] اثر « سمیه اعلایی کاربر انجمن رمان بوک»

[somayeh]

با خوشحالی از پشت مامان بیرون آمدم و مانند بچه‌هایی که قرار پارک دارند، به سمت اتاق دویدم. لباس‌هایم را یکی‌یکی پوشیدم، با سرعتی که فقط یک آدم هیجان‌زده‌ بلد است، بیرون زدم. از حیاط فریاد زدم:
- مامان بیا دیگه!
اما قبل از مامان، نگین بیرون آمد. با سرعت خودم‌ را در ماشین انداختم و قفل را زدم. نگاهش وحشتناک بود، انگار هرلحظه می‌خواست در ماشین را از جایش بکند. درست همان موقع که می‌خواست سوار شود، زبانم را برایش درآوردم؛ دقیقاً همان کاری که می‌دانستم بیشتر حرصش می‌دهد. خنده‌‌ام گرفت، با رضایت قفل را باز کردم. مامان سوار شد و گفت:
- کمتر خواهرت رو اذیت کن.
خندیدم، سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم. چشم‌هایم در خیابان دوید و بالاتر از مدرسه، پانیذ را دیدم. همان‌جا پیاده شدم و از مامان خداحافظی کردم. با پانیذ وارد مدرسه شدیم. تمام روز، انگار کتاب از دستمان جدا نمیشد؛ نه در کلاس، نه در زنگ تفریح. درس، مثل بخار چای در هوای سرد، دورمان‌‌ را گرفته‌بود. خسته و کوفته راهی خانه‌ شدم. نزدیک همان کوچه‌ای که دیروز تصادف کرده‌بودم، ناخودآگاه ایستادم. لبخند کجی گوشه‌ی لب‌هایم نشست. دیشب خوب حال آن پسر را گرفته‌بودم. نگین چه فکری کرده‌بود اصلاً؟! آن پسر روانی و زندگی عاشقانه؟! دیروز که اگر رهایش می‌کردند من را تکه‌تکه کرده‌بود! با همان فکرها در را باز کردم. نگین، با دمپایی برروی مبل نشسته‌بود. آب دهانم را قورت دادم و تصمیم گرفتم بی‌صدا از کنارش رد بشوم، اما قدمم هنوز کامل بر زمین ننشسته‌بود که دمپایی صاف وسط کمرم خورد.
- دختره‌ی چشم‌سفید! حالا من رو مسخره می‌کنی؟!
سوزش را نادیده گرفتم و فرار را بر قرار ترجیح دادم. پله‌ها را دوتایکی بالا رفتم. نگین پشت سرم داد می‌زد:
- بیا بیرون نشونت بدم!
در اتاق را قفل کردم و با صدای بلند گفتم:
- کمتر فیلم هندی ببین!
با حرص بر در کوبید و گفت:
- حداقل دلم خنک شد با دمپایی زدمت! بقیه‌ش برای شب باشه!
چشم‌هایم‌ را چرخاندم، خودم را بر روی تخت پرت کردم. خسته بودم، اما ارزشش را داشت؛ امتحانم را بیست شده‌بودم. لباس‌هایم را با یک تیشرت و شلوارک راحت عوض کردم. دست‌وصورتم را شستم و بعد سمت آشپزخانه رفتم. مامان بشقاب را جلویم گذاشت و با مهربونی گفت:
- امروز دوتا امتحان داشتی، چطور بود؟
از ته دل از روی آرامشِ خاطر و خوشحالی لبخند زدم.
- بیست گرفتم، هرچند کتاب لحظه‌ای از دستم نمی‌افتاد.
نگین یک ساک‌دستی جلویم گذاشت و گفت:
- جایزته، از طرف ما! حسابی این چند روز تلاش کردی.
با ذوق کادویم را باز کردم. یک چراغ‌خواب فضایی بود، از آن‌هایی که سقف را پر از ستاره می‌کنند. لب‌هایم را جمع کردم و گفتم:
- ممنونم، خیلی دوستش دارم.
مامان خندید و گفت:
- خیلی هم خوب! غذاتون رو بخورید.
بعد از ناهار، نوبت ظرف‌ شستن با من بود. با ته‌مانده‌ی انرژیم این وظیفه را هم انجام دادم و بعد، مثل جسدی بر روی تخت افتادم. ساعت را کوک کردم و با خیالی آسوده چشم‌هایم را بستم.

 

[somayeh]

***
با وحشت از خواب پریدم. انگار هنوز دست‌هایم خونی بودند، نفس‌هایم سنگین، قطره‌های عرق از پیشانیم می‌چکیدند. پتو را کنار زدم، از جا بلند شدم. خواب! کابوس! چی بود؟! نفس‌هایم تند بود، سنگین! شبیه کسی که از اعماق آب بالا آمده و دنبال اولین ذره‌ی هوا می‌گردد! هنوز احساس می‌کردم ‌که دست‌هایم خیس‌ است، نه از عرق، از خون! عرق سردی بر روی شقیقه‌هایم نشسته‌بود و قلبم بی‌اجازه می‌کوبید. همه‌چیز در خواب تار بود، مه‌آلود، ولی یک صحنه مثل زخم، واضح مانده‌بود. در یک راهروی باریک ایستاده‌بودم، دیوارها‌ از سیمان سیاه و خیس، سقف کوتاه و نفس‌گیر بود. یک صدای جیغ بلند در راهرو پیچید، من، اما نمی‌توانستم برگردم. قفل شده‌بودم، حتی پلک‌هایم را نمی‌توانستم ببندم. بعد یک‌دفعه، نوری سرخ از آخر راهرو شروع کرد به پخش شدن، مثل خونی که از زیر در چکه می‌کند. بعد آن صدای زنانه و آشنا، ولی زخمی، انگار صدای خودم بود که داشت می‌گفت: «تو دیر رسیدی نسیم! خیلی دیر!» در باز شد، یک‌لحظه‌ بیشتر طول نکشید، ولی من دیدم! دیدم جنازه‌ای را که بر روی زمین افتاده‌بود، با چشم‌هایی که هنوز باز بودند، من؟ من آن‌جا ایستاده‌بودم، با دست‌هایی که قرمز بودند و یک لبخند بی‌رحم گوشه‌ی لبانم خشک شده‌بود. نفسم بند آمده‌بود. نه این خواب نبود! این یک کابوس بود. با پاهای لرزان به سمت پنجره رفتم، بازش کردم، شب شده‌بود. نگین در اتاق را باز کرد. چشمانش به من افتاد که میان اتاق، آشفته و لرزان ایستاده‌بودم. هراسان گفت:
- چی شده نسیم؟ حالت خوبه؟
بی‌درنگ خودم را در آغوشش انداختم. صدایم لرزید:
- کابوس دیدم.
اشک‌هایم بی‌وقفه بر روی گونه‌ام می‌لغزیدند. نگین با دستانی گرم و مطمئن من را محکم در آغوش کشید:
- چی دیدی عزیزم؟ بگو.
با پشت دست اشک‌هایم را پاک کردم و بریده‌بریده گفتم:
- همه‌جا تار بود، صدای جیغ اومد و بعدش که در اتاق باز شد، جنازه دیدم! دست‌هام خونی بودن!
نگین دستی به موهایم کشید، آرام، مادرانه گفت:
- فقط یه خوابه نسیم؛ نترس. تموم شد.
از آغوشش بیرون آمدم و نفس راحتی کشیدم:
- خداروشکر.
نگین موهای خیسم را از صورتم کنار زد:
- برو صورتت رو بشور، بیا بخواب.
***
امروز خواب از سرم نمی‌پرید. پلک‌هایم سنگین بودند و سرم با هر ثانیه خم‌تر می‌شد. خانم کمالی که حالم را دید، گفت:
- نسیم‌جان، برو بیرون یکم آب به صورتت بزن عزیزم.
تشکری زیر لب گفتم و از جا بلند شدم. در راهرو، چشمم به خانم سادات، مدیر مدرسه افتاد. ایستادم و مؤدب گفتم:
- سلام خانم سادات، صبحتون بخیر.
لبخندی زد و دستش را به سویم دراز کرد، فشردمش.
- سلام نسیم‌جان، خوبی؟ حالت چطوره؟
- خوبم خانم. داشتم می‌رفتم سرویس... .
کنار رفت:
- برو عزیزم، نذار وقت کلاست از دست بره.
چند مشت آب سرد بر صورتم زدم. خنکی‌اش مثل پتکی بر صورتم کوبید.

 

[somayeh]

در کلاس را زدم که خانم کمالی سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد و گفت:
- خیلی‌‌خب عزیزم، بشین ادامه بدیم.
سر جایم نشستم و خودکارم را در دفتر چرخاندم. ذهنم هنوز درگیر خواب دیشب بود. کلمه‌ها مثل مورچه بر روی صفحه‌‌ی دفترم راه می‌رفتند، ولی هیچ‌کدام در ذهنم نمی‌نشستند. زنگ که خورد، همه با هیاهو از کلاس بیرون ریختند. من، اما آرام دفترم را بستم و ماندم. پانیذ از پشت صندلی‌اش بلند شد و گفت:
- نسیم، نمیای؟
سرم را به نشانه‌ی «نه» تکان دادم و گفتم:
- تو برو، الان میام.
چند لحظه تنها ماندم. چشم‌هایم را بستم و یاد صدای زمزمه‌ی در خواب افتادم. صدایی که از درون مثل خوره به روحم افتاده‌بود. نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم. زنگ تفریح که تمام شد، به سختی سر کلاس بعدی دوام آوردم. بعد از مدرسه، پانیذ با من قدم می‌زد و گفت:
- خیلی پریشونی، هنوز به خاطر خوابه؟
نگاهش کردم. دلم نمی‌خواست بترسد، دلم نمی‌خواست فکر کند که دیوانه شده‌ام. لبخند نصفه‌ای زدم و گفتم:
- فقط یه کابوسه، ولی نمی‌تونم از ذهنم بیرون بندازمش.
به خانه که رسیدم، مامان با لبخند گفت:
- نسیم! آماده شو عزیزم، قرار کاری داریم.
ابروهایم را بالا انداختم و گفتم:
- من که شراکتی ندارم!
بابا خندید و گفت:
- ولی حضور یه دختر باهوش و منطقی، همیشه برای خانواده لازمه.
لبخند زدم و گفتم:
- من فقط اگه بدونم طرف روانیه، صبر نمی‌کنم، همه چیز رو خراب می‌کنم.
همه خندیدند. نگین چشم‌غره رفت و گفت:
- فقط دعا کن طرف خوش‌تیپ نباشه، چون اگه باشه، دیگه خرابش نکنی!
با لبخند نگاهشان کردم، اما ته دلم هنوز یک‌ چیز سنگین و مرموز بود. حسی که نمی‌دانستم خواب بود یا پیش‌‌درآمد یک واقعیت بود! چون قرار برای ناهار بود، هرکس رفت تا آماده‌ شود. کت‌وشلوار مشکیِ شیکی پوشیدم‌ و کمی‌ آرایش کردم. قرار شد، من و نگین‌ با مامان و بابا بریم، ولی بر روی میز دیگری بنشینیم. کیف مشکی هم برداشتم‌‌ و خودم‌‌ را به در اتاق نگین‌ رساندم و بی‌قرار در زدم.
- نگین تموم شد؟
نگین در اتاق را باز کرد و گفت:
- یکم صبر کن.
دوباره داخل رفت و عطر زد و کمی شالش را درست کرد و بعد از برداشتن کیف و گوشی‌اش بیرون آمد. با هم پایین رفتیم که بابا و مامان آماده پایین ایستاده‌بودند. مامان و بابا با ماشین خودشان رفتند و من و نگین هم با ماشین نگین رفتیم. صدای ضبط را زیاد کردم‌ و همراه آهنگ می‌خواندم. نگین فرمان را به چپ‌ و راست می‌چرخاند و هیجانش را زیاد می‌کرد. شیشه‌ی ماشین را پایین دادم و با دیدن پسری داد زدم:
- خوش‌تیپ؟
با تعجب به سمت ما برگشت که دوتایی خندیدیم. در پارکینگ رستوران نگه‌ داشت و پیاده‌ شدیم. پسری داشت با تلفن‌ حرف می‌زد، نگین‌‌ از کنارش رد شد و گفت:
- خوش‌تیپ؟
پسر با تعجب به سمت ما برگشت که خندیدیم و رد شدیم. نگین‌ شانه‌ی من را گرفت و گفت:
- خیلی وقت بود بیرون نیومده‌بودیم، همه کرم‌هام فعال شده.
سر تأیید تکان دادم و گفتم:
- آره، من هم همین‌طور.

 

[somayeh]

مامان و بابا میز انتخاب کرده‌بودند، ما هم میز انتخاب کردیم و نشستیم. برای مامان دست تکان دادم که بوسی فرستاد. پسری که در پارکینگ‌ بود، همراه آقای میان‌سالی وارد شد. چشمانش که به ما خورد، اخم‌‌ کرد. نیشخندی زدم که چشمانش بر روی من قفل شد. ناگهان صحنه آهسته شد و تمام خوشی‌های چند لحظه‌‌ی پیش محو شد. پسر و مرد به سمت مامان و بابا قدم‌ برداشتند. با بُهت به نگین نگاه کردم.
- شریک جدید‌ بود؟!
نگین‌ با دست بر پیشانیش کوبید، به سمت میز مامان برگشتم که دیدم پسر هنوز هم به من‌ نگاه می‌کند! لبخند خجولی زدم و تا خواستم سرم را برگرداندم، دست مامان‌ را دیدم که اشاره کرد" بیاید اینجا". به نگین نگاه کردم، قرمز شده‌بود. ناچار بلند شدیم و به سمت میز رفتیم. همه بلند شدند. آرام با نگین سلام دادیم. مرد با خوش‌رویی گفت:
- سلام‌ خوبین؟!
تشکر کردیم که مامان دستش را به سمت ما دراز کرد و گفت:
- دخترهام نسیم و نگین، دخترها شریک آینده آقای کاوه همتی و پسرشون آقا رضا.
با سر پایین گفتم:
- خوشبختم.
نگین پیش‌دستی کرد و گفت:
- مزاحم نمیشیم، ما سر میز خودمون میشینیم، بفرمایید.
با استرس به سمت میز رفتیم و نشستیم. از گوشه‌ی چشم‌ به پسر نگاه کردم، او هم داشت به من نگاه می‌کرد. با عجله و خجالت چشمانم را پایین‌ انداختم. گارسون به سمت ما آمد و گفت:
- چی‌ میل دارید؟
سفارشات را گرفت و رفت. دیگر جرئت نداشتم سرم‌ را بچرخانم. نگین‌ گوشی را نزدیک آورد و گفت:
- این و ببین! وای!
به صفحه‌ی گوشی نگاه کردم، پیام بود. نوشته بود: " سلام نگین می‌خواستم‌ بگم از ته دلم عاشقتم ولی خیلی دختره مغروری هستی" ابروهایم از تعجب بالا پریدند، به نگین‌ نگاه کردم.
- این دیگه کیه؟!
نگین‌ قهقهه‌ای زد و گفت:
- یکی از بچه‌های دانشگاهه، وای انگار‌ مهدکودکه!
خندیدم و گوشی را از دست نگین‌ چنگ‌ زدم.
براش نوشتم: «اگه این تلاشت برای عاشق‌کردنه، باید برات مربی استخدام کنیم!» پیام را فرستادم و گوشی را به نگین دادم. هنوز خنده‌م بند نیامده‌بود که گوشی دوباره ویبره رفت. نگین نگاهی به صفحه انداخت و گفت:
- وای ببین چی نوشته!
گوشی را دوباره جلو آورد. نوشته بود: «دست خودم نیست، وقتی می‌خندی انگار دنیا برام روشن می‌شه.»
لب‌هایم‌ را گزیدم که نخندم ولی نگین مثل بوق قطار زیر خنده زد.
- آره قشنگ‌تر می‌شه، مخصوصاً وقتی برق می‌ره!
گوشی را گرفتم و نوشتم: «خواهشاً دیگه ننویس، الان اداره برق قطعیت رو احساس می‌کنه!» چند ثانیه سکوت شد، نگین گفت:
- حالا اگه جدی عاشقم شده‌باشه چی؟
- خب بذار یه فکری به حال قافیه‌هاش بکنه، بعد عاشقش شو!

 

[somayeh]

در همان لحظه یک‌‌دفعه به سمت میز آن‌ها نگاه کردم، پسر هنوز هم داشت نگاهم می‌کرد!
نگین آروم گفت:
- دختر، این چشم ازت برنمی‌داره ها!
- شاید برق چشم‌های من داره کل رستوران رو کور می‌کنه.
نگین گفت:
- حالا اگه بلند بشه بیاد این‌جا بگه «شما فرشته‌اید؟» چی کار می‌کنی؟
- خودم رو پرت می‌کنم زیر میز، می‌گم بله، ولی فرشته‌ای که تازه افتاده.
نگین خندید و گفت:
- وای خدا نکنه دکتر شی، با این جوک‌هات.
سرم را پایین انداختم و گفتم:
- دکتر می‌شم، ولی هنوز آدمی‌زاد می‌خوام بمونم.
در همین حال گارسون غذاها را آورد. صدای قار و قور شکمم را فقط نگین شنید.
- شکمت داره عاشق فسنجون می‌شه، جواب اینو چی می‌دی؟
- بهش می‌گم، دلتو به خورشت ببند، نه به پسرای ناآشنا!
نگین با خنده‌ای شیطنت‌آمیز به عقب نگاهی انداخت و زمزمه کرد:
- خورشت داره میاد!
هول شدم، دلم داشت مثل گنجشک در سی*ن*ه‌م بال‌بال می‌زد. نه می‌دانستم که باید بلند بشوم، نه بنشینم، نه حتی نفس بکشم! دستی محکم، اما خوش‌فرم روی میز نشست. صدایی گرم و بازیگوش گفت:
- وقت بخیر، خوش‌تیپ‌ها!
سر بلند کردم. جفت چشمان سبز، نه! دو تا حفره عمیق، مثل گردابی که داشت من‌ را به درون‌ خودش می‌کشید! با ضربه‌ی پای نگین از زیر میز به خودم آمدم. چشم‌هایم‌ را دزدیدم، مانند بچه‌دزدی که وسط جنایت گیر افتاده. رضا با لبخند گفت:
- چیزی کم و کسر ندارید؟
نگین لبخندی خجالتی زد و گفت:
- نه، ممنون. زحمت کشیدید، از سر میزتون پا شدید.
گرما از گونه‌هایم بالا زده‌بود و تا قفسه‌‌ی سی*ن*ه‌م رسیده‌بود. با دست شروع کردم خودم را باد زدن. اما دست‌بردار نبود.
- نسیم خانم؟
نگاه نگین که مثل علامتِ خطر قرمز شده‌بود، اخطار داد، اما دیگر کار از کار گذشته‌بود. نگاه‌م را بالا آوردم و بر روی صورت رضا قفل شد.
- شما مدرسه می‌رید، درسته؟
نفس در سی*ن*ه‌م حبس شد. دلم گفت: "بله!" اما مغزم گفت: "فرار کن!"
- بله، تجربی‌ام. سال دیگه کنکور دارم.
یک صدایی از درون مانند ترمز دستی کشیدن در ذهنم پیچید: "نسیم! آخه چی توی این پسره هست که لال شدی؟! بگیر خودت رو، جمع کن دختر!" پلکی زدم. ناگهان اخم کردم. این تغییر ناگهانی باعث شد رضا یک قدم به عقب برود.
- خیلی خوبه. موفق باشید.
و بعد از چند لحظه، به سرجایش برگشت. نگین با خنده‌ای مرموز دستم را گرفت.
- قرمز شدی! نکنه ازش خوشت اومده؟!
لبخند زدم، حتی نیشخند بود.
- امکان نداره!
نگین چیزی نگفت، ولی شک در چشم‌هایش موج می‌زد. البته که نمی‌گفتم، مگر عقل از سرم پریده؟! همین صبح نگین را به خاطر آن فانتزیِ عاشقانه مسخره کردم. حالا خودم چی؟ بعد از دو ساعت جلسه، بالاخره همه از جا بلند شدند. جلوتر از نگین رفتم، سعی کردم وقارم را حفظ کنم.