زنگ خانه خورد. آخرین زنگ امروز هم به صدا درآمد. آرام در کلاس را باز کردم. بچه‌ها با سروصدا از دبیر شیمی خواهش می‌کردند که پنج‌دقیقه‌ی دیگر هم وقت بدهد. از میانشان رد شدم و کیف خودم و پانیذ را برداشتم؛ با همان آرامی و صبر از کلاس خارج شدم. کیف پانیذ را دستش دادم و گفتم:
- امیدوارم که بیست بشم.
پانیذ با حرص نگاهم‌ کرد و با کیفش بر سرم کوبید و گفت:
- ببند دهنت رو!
چشمانم را چرخاندم و راه افتادم. پانیذ دستم را نگه داشت و با شک و دودلی گفت:
- چند روزیه که حال داداشم رو نمی‌پرسی! داری بهش خ*یانت می‌کنی؟
با صورتی که درهم شده‌بود، نگاهش کردم.
- آره، دارم بهش خ*یانت می‌کنم.
صدای مردانه‌ای از پشت سر باعث شد، سه‌متر بالا بپرم.
- چه دوست شریف و خوبی دارین، پانیذ جان!
به سمت مهرداد چرخیدم و گونه‌هایم از خجالت سرخ گشتند. سریع رو به پانیذ گفتم:
- خداحافظ.
بدوبدو خودم را به سر کوچه‌ی مدرسه رساندم. خدا لعنتت کند پانیذ! آخر آبروی من را بردی دختر. حالا چه‌طوری دیگر در صورتش نگاه کنم!
دوباره سر خیابان یک‌طرفه رسیدم و با احتیاط رد شدم. حتی خجالت می‌کشیدم به عقب نگاه کنم تا مبادا پشت سرم باشند و چشم‌درچشم شویم. سعی کردم حواسم را پرت کنم، اما هردفعه که یادم می‌افتاد، صورتم از خجالت جمع می‌شد. در خانه را باز کردم و وارد شدم.
مامان با عجله به سمت در می‌آمد و گفت:
- سلام خوشگلِ مامان، من دارم میرم کار دارم. ناهار بخور.
گونه‌ام را بوسید و با سرعت از کنارم عبور کرد. لبخندی زدم و وارد خانه شدم. نگین‌ با ماسک سبزی که روی صورتش گذاشته‌بود، جلوی تلویزیون نشسته‌بود و میوه می‌خورد. بدون چرخاندن سرش گفت:
- سلام جوجه، خسته نباشی.
لبخندی زدم و گفتم:
- سلام، قربونت. ناهار چی داریم؟
نگین از جایش بلند شد و گفت:
- الان برات گرم‌ می‌کنم.
سرم را تکان دادم و پله‌ها را با خستگی بالا رفتم و وارد اتاقم شدم. لباس‌هایم را با شلوارک‌وتاپ عوض کردم. موهایم را که مثل همیشه بالا محکم بسته‌بودم؛ باز کردم. صورتم را شستم و پایین رفتم. نگین میز را چیده‌بود. پشت میز نشستم و گفتم:
- تو کلاس نداشتی مگه؟
همان‌طور که خیار را گاز می‌زد و همزمان در گوشی تایپ می‌کرد، از گوشه‌ی چشم نگاهم کرد و گفت:
- حوصله‌ نداشتم زودتر برگشتم.
با چشم‌های ریز و مشکوک نگاهش کردم و گفتم:
- به کی پیام میدی؟
هول شد و صفحه‌ی گوشی را بست و سریع گفت:
- هیچ‌ک.س!
ابروهایم را بالا انداختم و گفتم:
- تابلوتر از تو فقط خودتی!
حرفی نزد و از کنارم رد شد. سر تکان دادم و زیر لب گفتم:
- آخر هم خودت میای تعریف می‌کنی.
چند لقمه غذا خوردم و بی‌حوصله خمیازه کشیدم. خیلی خوابم می‌آمد! ظرف‌ها را داخل سینک گذاشتم و با خستگی بالا رفتم. ملحفه را کنار زدم و زیر ملحفه خزیدم. تازه چشم‌هایم داشتند گرم می‌شدند که با یادآوری اتفاق صبح، شوکی مانند برق از سرم گذشت. خدا لعنتت کند پانیذ! با همین فکر‌ها چشم‌هایم گرم شدند.
***
چشمانم را مالیدم و از تخت بیرون آمدم. صدای خنده‌ی بلند مامان و بابا از پایین می‌آمد. اتاق مانند گور تاریک شده‌بود. چراغ را روشن کردم و به ساعت نگاه کردم. هشت شب بود. چقدر خوابیده بودم! با چشم‌های گشاد و سر سنگین از پله‌ها پایین رفتم. اول از همه بابا را دیدم که روبه‌روی پله‌ها ایستاده‌بود. با دیدنم لبخندی زد و گفت:
- ساعت خواب؟!
با لبخند بغلش کردم و سرم را برروی شانه‌اش گذاشتم و گفتم:
- خیلی خسته‌ بودم.
دستش را محکم دورم انداخت و گفت:
- اشکال نداره بابا، این روز‌ها هم می‌گذره.
سرم را از شانه‌اش جدا کردم و گفتم:
- ایشاالله.
از بغلش بیرون آمدم و گفتم:
- حالت خوبه بابایی؟
لبخندی زد و گفت:
- سه‌تا پرنسس تو خونه دارم، مگه میشه حالم بد باشه؟!
بوسش کردم و وارد پذیرایی شدم. مامانم با نگین بر روی مسئله‌‌ی درسی حرف می‌زدند و مامان داشت نگین را راهنمایی می‌کرد‌. موز را از ظرف وسط میز برداشتم و خودم را برروی مبل انداختم. مامان با دیدنم لبخندی زد و گفت:
- خوب خوابیدی مامان جان؟ بابا خواست بیدارت کنه، ولی گفتم دو روز تعطیله، بزار استراحت کنه.
چشمانم که هنوز خمار بودند را مالیدم و گفتم:
- واقعاً بهش نیاز داشتم.

دوباره به بدنم قوسی دادم و به زمین خیره‌ شدم. مامان و نگین دوباره مشغول شدند.
گوشیم را از جیبم خارج کردم و به صفحه‌اش نگاه کردم. دوتا پیام از پانیذ داشتم؛ نوشته بود: «نگران نباش داداشم اون تیکه مربوط به خودش رو نشنیده.»
بعدی هم نوشته بود: «البته الان فکر می‌کنه، تو یه دختر هوس‌باز و خ*یانت‌کاری!»
نفس عمیقی کشیدم و دستم را بر روی سی*ن*ه‌ام گذاشتم. خداروشکر که نفهمیده، هرچند که مهم نیست من را به چشم چی ببیند! اعلانی از اینستاگرام برایم آمد. یک نفر درخواست فالو داده‌بود. روی اعلان ضربه زدم و واردش شدم. رضا بود! با چشم‌های متعجب به پروفایلش نگاه کردم. آره، واقعاً رضا بود! وارد پروفایلم شدم و یک دور تمام پست‌هایم را نگاه کردم؛ همه چیز عالی بود. ریکوئستش را قبول کردم و با خوشحالی به صفحه نگاه کردم. با ضربه‌ای که به ساق پایم خورد به طرف نگین چرخیدم. با ابروهای بالا رفته نگاهم‌ می‌کرد و مامان هم مشکوک به من چشم دوخته‌بود. لبخندی زدم و گفتم:
- چی شده؟
مامان ابروهایش را بالا انداخت و گفت:
- ما باید بپرسیم، چی شده؟ یه‌ربعه که با لبخند به گوشی نگاه می‌کنی!
برای حفظ ظاهر، لبخندم‌ را حفظ کردم و گفتم:
- صبح توی مدرسه یه کوچولو خراب‌کاری کردیم با پانیذ به اون می‌خندیدم.
مامان سر تکان داد و بی‌خیال شد، ولی نگین با همان شک و تردید کمی دیگر هم نگاهم کرد. شانه‌ام را بالا انداختم و دوباره به گوشی نگاه کردم. از جایم بلند شدم و دوباره به سمت اتاقم رفتم. جواب پانیذ را دادم؛ نوشتم: «خدا، تو رو با داداش اعصا قورت‌داده‌‌ت لعنت کنه.» پیام را برایش ارسال کردم و روی صندلی میز آرایش نشستم. کمی در اکسپلور گشتم، اما حوصله‌ام‌ سر رفته‌بود. جعبه‌ لاک‌هایم را از کشو بیرون آوردم و رنگ سرخابی را انتخاب کردم‌. حالا که دو روز مدرسه نمی‌‌رفتم، بهترین زمان برای لاک زدن بود. انگشت‌های دست‌وپاهایم را لاک زدم و منتظر شدم تا خشک بشوند. صدای مامان از پایین آمد:
- نسیم‌جان؟ بیا شام.
در لاک را محکم کردم و گوشیم را برداشتم و پایین رفتم. پشت میز نشستم و با لبخند به چهره‌ی همه نگاه کردم. بابا هم جوابم را با لبخند دلنشین و عمیقی داد و گفت:
- نظرتون چیه؟ مثل قبلاً باهم بازی کنیم؟
با ذوق به سمت نگین برگشتم، از من هم خوشحال‌تر بود. مامان با خنده گفت:
- دخترها دیگه بزرگ شدن! آخه چه‌طور با این هیکل، تفنگ بازی کنیم؟
با خواهش به مامان نگاه کردم و گفتم:
- توروخدا!
خندید و گفت:
- باشه.
با ذوق ماکارانی کشیدم و شروع به خوردن کردم. بعد غذا من و نگین با عجله همه‌ی ظرف‌ها را جمع کردیم و شستیم. وسط پذیرایی ایستاده‌بودیم. هرکدام یک تفنگ پلاستیکی با گلوله‌هایی که پلاستیکی بودند، در دستمان داشتیم. گوشیم را درآوردم و یک بومرنگ از تفنگ‌ها و سنگ_کاغذ_قیچی بابا و مامان گرفتم. استوری کردم و نوشتم: «به وقت بازی‌های خانوادگی»گوشی را بستم و بر روی مبل گذاشتم. خب قرار شد تیم من و بابا قایم بشه و تیم مامان و نگین ما را پیدا کنند و با تیر بزنند‌. یا اگر ما زودتر دیدیمشان، ما با تیر بزنیم.
با یک_دو_سه مامان، پشت مبل پریدم و آرام به سمت آشپزخانه خزیدم. قسمت هیجان‌انگیزش خاموش بودن چراغ‌ها و چراغ‌قوه‌های کم‌سوی روی سرمان بود. برای خودمان میدان جنگی درست کرده‌بودیم. بر روی زمین طوری می‌خزیدم که انگار در جنگ هشت‌ساله حضور داشتم. نگین با لودگی از جلویم رد شد. با تیر در ساق پایش زدم که جیغی کشید و چراغ قوه را به سمت پایین گرفت، اما من خیلی وقت بود از آن‌جا به عقب‌تر خزیده‌بودم.

عاشق این بازی‌های هیجانی بودم و همیشه هم من برنده می‌شدم. از آشپزخانه آرام خارج شدم. عقب‌عقب طوری که نگین متوجه‌ی من نشود به سمت پله‌ها رفتم. سایه‌ای از کنار در اتاق نگین عبور کرد. در تاریکیِ کنجِ دیوار آرام گرفتم. مامان بود. خنده‌ی خبیثی کردم و آرام از تاریکی بیرون آمدم و پشت در ایستادم. با هیجان پایم را بالا آوردم و با یک_دو_سه با لگد در اتاق را باز کردم، اما خشک شدم. با دهان باز به جلو نگاه می‌کردم‌. تفنگ را انداختم و با جیغ جلوی چشم‌هایم را گرفتم‌ و بدوبدو بیرون رفتم. نگین با عجله بالا آمد و ترسیده گفت:
- چی شد؟
کم‌کم از شوک خارج شدم و بلند خندیدم و گفتم:
- خلوت قناری‌ها رو خراب کردم. هی خواهر بازی بهونه بود.
صدای مامان از داخل اتاق آمد و گفت:
- آبروی مؤمن رو نبر دختر، حالا یه بغل بود دیگه!
خندیدم و همان‌طور که از خنده رو به مرگ بودم، وارد اتاق خودم شدم و گفتم:
- برای امشب شوک کافیه.
نگین هم خندید و در اتاق را باز کرد و گفت:
- عشاق یاالله! از اتاق من بیرون برید.
مامان و بابا با خنده از کنار نگین رد شدند و من از لای در نگاهشان می‌کردم. مثل دوتا بچه‌دبیرستانی که تازه عاشق شده‌بودند، با خجالت و سرخ‌گشته از کنار نگین رد شدند. بابا با دیدن من گفت:
- پدرسوخته.
خندیدم و در اتاق را بستم و روی تخت نشستم. گوشیم پایین مانده‌بود. بدوبدو پایین رفتم و گوشیم را از روی مبل برداشتم و روی مبل دراز کشیدم. با صدای بلند گفتم:
- عشاق من این پایینم‌ ها!
صدای مامان آمد که گفت:
- نسیم، عزیزم، ببند دهنت رو دختر گلم!
خندیدم و گوشی را باز کردم و به لایک‌های استوری نگاه کردم. رضا لایک کرده‌بود. پانیذ نوشته‌بود:
- می‌دونستم عقلت از ریشه می‌لنگه!
برایش چندتا فحش تایپ کردم و خمیازه کشیدم. با این که همین دوساعت پیش بیدار شدم، ولی هنوز خوابم می‌آمد. از بس که تمام هفته درحال سخت کار کردن بودم. مدرسه به شدت آدم را خسته می‌کند. خدایا، کی می‌شود من هم وارد دانشگاه بشوم؟ بعد به لندن اپلای کنم‌؟ وای یعنی می‌تونم؟! با ذوق و لبخند بزرگی که روی لبم بود، بلند شدم و به سمت اتاق رفتم. با رویاهای رنگی به تخت رفتم و آنقدر به رویاهای رنگی خودم فکر کردم و لذت بردم که کم‌کم خوابم برد.

صبح با سروصدا‌های نگین از خواب بیدار شدم، با داد حرف‌‌ می‌زد و عصبی پاهایش را تکان‌ می‌داد، اخم‌هایم‌ درهم رفتند. سر جایم نشستم و به نگین که عصبی با مامان‌ حرف می‌زد، نگاه‌کردم.
- آخه چرا؟ مگه ما مجبوریم که هر روز اون‌ها رو ببینیم؟!
مامان که در چهارچوب در با خون‌سردی به نگین نگاه‌ می‌کرد، گفت:
- تا ساعت یازده مهلت دارین آماده‌ بشین.
بعد اتاق را ترک کرد. با گیجی و خواب‌آلودگی به نگین که به من نگاه می‌کرد، خیره‌ شدم. نگین کلافه روی تخت نشست و گفت:
- آقای همتی ملاحظه‌گر و دوست‌داشتنی! تصمیم گرفته ما رو خونه‌باغش دعوت کنه.
سرم را با گیجی تکان دادم و دوباره به زیر پتو خزیدم که نگین پتو را کشید و گفت:
- سلطان دستور داده تا دوساعت دیگه آماده پایین باشیم.
پلکی زدم و منگ از جایم‌ پاشدم. نگین لگدی بهم‌ زد که دو_سه‌تا قدم به جلو پرت شدم. با اخم نگاهش کردم که گفت:
- گیج خدا.
بعد با حرص از کنارم رد شد. لب‌هایم را کج کردم و دوباره با گیجی به سمت حمام رفتم. دوش آب سرد که بر روی بدنم ریخت، کاملاً خواب و گیجی از سرم پرید. آخه مرد حسابی چرا جمعه‌ی ما را خراب کردی؟ اصلاً چه اصراری دارد که ما‌ هم حضور داشته‌ باشیم؟ من‌ الان لباس چی بپوشم؟ یعنی‌ رضا هم‌ هست؟ با اسم‌ رضا قلبم در سی*ن*ه‌ام به گرومپ‌گرومپ افتاد و آدرنالین بدنم را به صد رساند. تندتند حمام کردم. مقابل آینه ایستادم و موهایم را با سشوار خشک‌ کردم، باید بهترین استایل خودم‌ را درست می‌کردم. موهایم را به سختی فر کردم. کرم‌پودر زدم‌، سعی کردم‌ با کانتور بیشتر زاویه‌های صورتم‌ را نشان بدهم. سایه چشم قهوه‌ای ملایم با خط چشم قهوه‌ای و ریمل قهوه‌ای زدم، نوک دماغم‌ را هایلایتر زدم. تینت قرمز را گرفتم و روی لبم کشیدم و با دست از روی لب‌هایم کمرنگش کردم. نگین در اتاق را باز کرد و با دیدن من سوتی زد.
- ببخشین شما؟!
خندیدم و با دست به عقب هلش دادم. دست‌هایش را بالا گرفت و گفت:
- کدوم رو بپوشم؟
به دامن سفید و شومیز زرد کره‌ای اشاره کردم و گفتم:
- چون قراره منم همین مدل صورتی بپوشم، پس فکر کنم این خوب باشه.
نگین به لباس‌های روی تخت نگاه کرد و گفت:
- می‌خوای دامن صورتی، کراپ سفید، کت کراپ صورتی بپوشی؟
سرم‌‌ را با رضایت بالا پایین کردم که لبخندی زد و گفت:
- شالت چه رنگیه؟
به شال سفید اتوشده‌ی روی آویز اشاره‌کردم که کمی فکر کرد و گفت:
- پس منم دامن سفید، کراپ سفید، با کت کراپ زرد و شال سفید می‌پوشم.
قبل از این‌که برود دستش را گرفتم و گفتم:
- کفش‌های آل‌استار زرد بپوش، منم صورتی می‌پوشم‌.
«باشه‌»ای گفت و رفت. دامن صورتی را تن کردم و انتهای کراپ را زیر دامن زدم. کت کراپ کوتاهم را هم پوشیدم.
آماده و خوشحال پایین ایستاده‌بودم که مامان و بابا هم آمدند. مامان داد زد:
- نگین بیا دیگه.
نگین درحالی‌که یک دستش عطر بود و داشت همزمان کفشش را هم درست می‌کرد، پایین آمد.

دست نگین را گرفتم و دوتایی سوار ماشین نگین شدیم. پشت سر ماشین بابا راه افتادیم.
باغشان خارج از شهر بود.هرچه از تهران دورتر می‌شدیم؛ هوا خنک‌تر و تمیزتر می‌شد. بعد از یک‌ساعت بالأخره به باغ رسیدیم. آقای همتی جلوی در ایستاده‌بود. کمرش را خم کرد و با احترام‌ به بابا دست داد. جلوی آقا‌ی همتی که رسیدم با لبخند احوال‌پرسی کردم، برعکس من نگین‌ با بدخلقی جوابش را داد و گذشت‌. لبخند خجولی زدم و گذشتم. داخل باغ خیلی دل‌باز و قشنگ بود. آقای همتی همراه با بابا و مامان رفتند، نگین غم‌باد گرفته‌بود و گوشه‌ای نشست. جلوی گلی ایستادم و با دست نوازشش کردم. با چشم دنبال رضا می‌گشتم که آقای همتی گفت:
- ببخشین، خانمم و رضا تا چند لحظه‌ی دیگه می‌رسند، من‌ زودتر اومدم که میزبان شما باشم.
بابا تشکر کرد و دوباره مشغول حرف زدن شدند. بر روی تاب که نزدیکم بود، نشستم و با لبخند به در ورودی زل زدم. یک‌دفعه به خودم آمدم و تشر زدم:«نیشت رو ببند نسیم. خوبه به نگین چیز‌های دیگه‌ای می‌‌گفتی، حالا با نیش باز منتظر نشستی.» هوف! از روی تاب بلند شدم و کنار نگین نشستم. اینستاگرام را باز کردم و توی اکسپلور گشتم. کم‌کم غرق سوشیال‌مدیا شدم‌ و وقتی به خودم آمدم که همه بلند شده‌بودند و مشغول احوال‌پرسی بودند. نگاه خیره‌ای از دور بر روی خودم احساس می‌کردم؛ سرم‌ را که برگرداندم رضا را دیدم. بی‌توجه با مادرش که زن جوان و خوش‌برورویی بود، احوالپرسی کردم. رضا جلو آمد و گفت:
- سلام‌ نسیم‌خانم، خوش اومدین.
لبخند کم‌رنگی زدم و گفتم:
- سلام، ممنونم.
به سمت مامان و بابا رفت و با آن‌ها هم کمی خوش‌وبش کرد. نگین دوباره بی‌حوصله روی صندلی نشست و گفت:
- چطور قراره تا شب اینجا دووم بیارم آخه؟
شانه‌ام را بالا انداختم و سر خودم را با گوشی گرم‌ نشان دادم. پست‌های خنده‌داری که می‌دیدم را برای پانیذ هم می‌فرستادم. سایه‌ای بالای سرم قرار گرفت، رضا با لبخندی بزرگ دندان‌های نیش خوش‌فرمش را نشان داد، گفت:
- خانم‌ها بابام گفت باغ رو نشونتون بدم.
از جا بلند شدیم که گوشی نگین زنگ خورد و با گفتن بااجازه‌ای دور شد‌. منتظر به نگین نگاه می‌کردم که رضا گفت:
- صورتی خیلی بهتون میاد.
جاخوردم و در کسری از ثانیه جهش خون در گونه‌هایم‌ را احساس کردم. با خجالت گفتم:
- ممنونم.
لبخند زیبایی تحویلم داد و بی مقدمه گفت:
- البته که در آینده خانم دکتر موفقی میشین.
قبل از اینکه جواب بدم، نگین گفت:
- البته که اگه نسیم بتونه مگس و پشه‌های اضافیِ باعث حواس‌پرتیش رو دور کنه!
نیشخندی زدم، حقیقت بود. نگین دوباره حرف درست را زده‌بود. رضا با لبخند سر تکان داد و گفت:
- عشق چیزی‌ نیست که تصمیم‌ بگیرین کی به سراغتون بیاد. پیش میاد و شماهم کاری از دستتون برنمیاد.
قبل از اینکه دوباره نگین حرفی بزند، موبایلش زنگ خورد. با نگاه پرمفهومی به رضا نگاه کرد و گفت:
- نسیم‌جان یه‌لحظه باهم حرف بزنیم.
با تعجب دنبال نگین رفتم که گفت:
- من دارم با مبینا و مینا میرم بیرون، قبل از این بود که ببینم این بچه‌ریغو داره باهات لاس میزنه ولی الان بچه‌ها رسیدن.
باز نگاه با حرصی به رضا انداخت و با نگرانی رو به من گفت:
- می‌خوای باهامون بیای؟
نگاهی به چهره نگرانش کردم و با دودلی گفتم:
- نه بهت خوش‌بگذره، پیش مامان می‌مونم. می‌دونی که دوتامون باهام‌ بریم، شب دعوا درست می‌کنه!
نگین با حرص سرتکان داد و گفت:
- حیف که بچه‌ها رسیدن وگرنه نمی‌رفتم.
دستش را گرفتم‌ و گفتم:
- نگران من نباش، سرجام می‌شینم و شیطونی هم نمی‌کنم.
نگین خندید و بوسی بر روی گونه‌ام‌ گذاشت،‌ گفت:
- برم‌ به مامان بگم.

رضا دستش را به سمت باغ دراز کرد و گفت:
- بفرمایین.
جلوتر راه افتادم که هم‌قدم شد و گفت:
- خواهرتون نمیاد؟
- نه، با دوست‌هاش قرار داره.
با لبخندی که نشانه رضایتش بود، سرتکان داد و گفت:
- تقریباً از وقتی بچه بودم به این باغ رفت‌وآمد داشتیم، کلی خاطره دارم.
لبخندی زدم و با اشتیاق گفتم:
- دوست دارم بشنوم.
رضا با شوق تعریف کرد:
- بچه که بودم، بابام یه جوجه‌خروس آورده‌بود، هردفعه که ما می‌رفتیم و برای مدت طولانی نمی‌اومدیم، خب طبیعتاً بزرگ‌تر شده‌بود.
بعد خودش با صدای بلند خندید و که باعث شد من هم لبخند بزنم و با اشتیاق منتظر ادامه‌اش باشم.
- وقتی بعداز یک‌ماه برگشتیم، این جوجه اصطلاحاً به بلوغ رسیده‌بود، بیچاره تازه داشت بانگ زدن رو یاد می‌گرفت، ولی بیشتر شبیه صدای ترسناک بود.
با خجالت صورتش را پوشاند و قرمز شد.
- شب که شد باز صدای این خروس بلند شد، شب رفتم که ببینم چی شده، منم که تخیلاتم قوی بود. فکر می‌کردم تسخیر شده، تصورم ازش همون جوجه‌کوچولو بود ولی وقتی دیدمش، افتاد دنبالم، هیچی دیگه یه شیش_هفت جایی از تنم رو سوراخ کرده‌بود.
خندیدم‌ که با دست به صورتش کوبید و گفت:
- خیلی خجالت آوره که اون‌ موقع ده‌سالم بوده.
دوباره خندیدم که نگاه خیره‌ای چهره‌ام را دنبال کرد و گفت:
- وقتی می‌خندین، زیباییتون صد برابر میشه.
دوباره قلبم محکم به قفسه‌ی سی*ن*ه‌ام کوبید و خون مثل دونده‌ی ماراتن خودش را به گونه‌هایم‌ رساند، سرم را زیر انداختم. رضا گلویش را صاف کرد و گفت:
- بیاین این‌جا بشینیم.
وارد آلاچیق وسط باغ شدیم و روی صندلی‌ها نشستیم. رضا گفت:
- من خیلی از خاطراتم تعریف کردم، نوبت شماست‌.
تمام تلاشم بر این بود که عادی باشم، چشمانم را چرخاندم و سرم‌ را بلند کردم. رضا با لبخند معنی‌داری که بر لبانش بود، منتظر نگاهم می‌کرد. گلویم‌ را صاف کردم، گفتم:
- معمولاً من و نگین خراب‌کاری و خاطرات مشترکی داریم، چون کلاً سه‌سال تفاوت سنی داریم.
با یاد اون‌ خاطره لبخندی بر لبانم‌ نشست.
- بابا اول‌های کارش بود و زیاد وقتی نداشت که برای ما بزاره، ولی عشقش رو همیشه دریافت می‌کردیم. یه‌روز با اصرار و خواهش من و نسیم‌ پارک رفتیم. همه‌چیز خیلی خوب بود تا این‌که همکار بابا اومد. دوباره بابا رو به کار گرفت. من و نگین‌ هم‌ که حرصمون گرفته‌بود...... .
نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم:
- تصمیم گرفتیم‌ با یه سنگ‌ کوچولو توی سرش بزنیم بلکه بندازه بره، ولی صد حیف تیرمون خطا رفت. سنگ خورد تو سر بابا و کلاً نقشه عوض شد و کلی تنبیه شدیم.
رضا با ناباوری خندید و گفت:
- چه خواهرهای ترسناکی هستین.
چشم‌هایم را ریز کردم و گفتم:
- پس مراقب خودت باش.
خندید و سرش را بالا گرفت. سیبک گلویش بالاوپایین می‌شد، چه فک خوشگل و خوش‌فرمی‌ داشت. سرش را پایین آورد و نگاهم‌ را غافلگیر کرد، مثل بچه‌‌ی خطاکار سرم را زیر انداختم.
برای این‌که بحث عوض بشود، گفتم:
- شما چی خواهر و برادری ندارین؟
سرم را بالا گرفتم، رضا از سؤالم جا خورد و لحظه‌ای غم در چشم‌هایش لانه کرد. به آرامی گفت:
- نه ندارم، نشد که داشته باشم.
سریع گفتم:
- ببخشین مثل اینکه ناراحتت کردم.
رضا لبخند آرامی زد و به آرامی و حسرتی که صدایش را تسخیر کرده‌بود، گفت:
- نه تقصیر تو نیست، کلاً معقوله خواهر و برادر نداشتن برای من ناراحت‌کنندست، چون من رو یاد خاطرات غمگینی از مادرم میندازه.
با ناراحتی نگاهش کردم، یعنی چه خاطراتی بوده که اینطوری غمگینش می‌کنه؟! رضا از جایش بلند شد و گفت:
- بیا بقیه باغ رو نشونت بدم.
از جایم بلند شدم و از آلاچیق دور شدیم. هرچه جلوتر می‌رفتیم؛ شاخ و چوب زیر پایمان هم زیادتر می‌شد. از روی چوب بزرگی رد شدم و دامنم را بالا گرفتم، ولی پایم به شاخه گیر کرد و با سر به سمت زمین رفتم. جیغ خفه‌ای کشیدم و قبل از این‌که به زمین برخورد کنم‌، دست‌ رضا دور بازویم‌ را گرفت و عقب کشیدم. چون محکم و یهویی کشیده‌ شدم، با سر به سی*ن*ه رضا خوردم. سرجایم قفل کردم؛ سی*ن*ه‌اش زیر سرم بالاوپایین می‌شد و یک دستش را دور کمرم حلقه کرده‌بود. یک‌لحظه تمام استرس و خجالتم ریخت و دوست‌ داشتم در آغوشش بمانم؛ مثل بچه‌ای که تازه مادرش را پیدا کرده‌بود، انگار رضا هم دوست نداشت جدا بشویم. به خودم آمدم و سریع فاصله گرفتم. دستش را از دور کمرم باز کرد و قدمی عقب رفت. گفت:
- معذرت می‌خوام.
خون در رگ‌های صورتم مثل آتشفشان گدازه‌بازی می‌کرد. سرم را پایین انداختم و گفتم:
- خواهش می‌‌کنم، من معذرت می‌خوام که باعث دردسر شدم.
حرف نزد که سرم را بالا گرفتم، نگاهش مثل گلوله‌ی هفت تیر از گوشت و استخوانم رد شد و به قلبم رسید، با شیفتگی نگاهش را پایین انداخت و گفت:

- با این دامن و استایل؛ بین این درخت‌ها شبیه پرنسس‌های دیزنی شدید.
تصمیم داشت که امروز قلبم‌ را با حرف‌هایش از جایش جدا کند؟ یا قلب من جنبه ندارد؟! لبخندی که سعی داشت شکل بگیرد را قورت دادم و گفتم:
- بهتره پیش بقیه برگردیم.
حتی سرم را هم بالا نیاوردم و با سرعتی غیرقابل پیش‌بینی به سمت بقیه رفتم. قلبم هنوز بی‌‌تاب به قفسه سی*ن*ه‌ام می‌کوبید. چند نفس عمیق برای مهار کردنش کشیدم و آرام کنار مامان نشستم. مامان لبخندی بهم زد و آرام دستش را پشتم گذاشت. گفت:
- خوش گذشت؟
مثل مجرمی که دستش را خوانده‌اند، با ترس به مامان نگاه کردم. اما آن لبخند آرام و صورت منتظر نشان می‌داد که منظوری ندارد.‌لبخند زدم و گفتم:
- بد نیست، همه‌جای باغ رو دیدم، خوشگله.
سرتکان داد و دوباره به بحث برگشت. خانم آقای همتی بی حرف با چشمانی مضطرب به اطراف نگاه می‌کرد. نگاهش که به من افتاد سعی کرد لبخند بزند. رضا با خانمی بالای میز ایستاد و گفت:
- ناهار حاضره بفرمایید.
نگاهم را از رضا دزدیدم و سعی کردم همراه با مامان باشم. داخل خانه از بیرونش هم خوشگل‌تر بود. صندلی گوشه‌ی میز را عقب گرفتم که همراه من دستی بر صندلی نشست و
رضا با لبخند صندلی را عقب کشید و اشاره کرد، گفت:
- بفرمایید.
با خجالت روی صندلی نشستم و سعی کردم مستقیم به رضا نگاه نکنم.
- ممنونم.
صندلی کنارم عقب رفت و رضا نشست. بعد از غذا و کمی صحبت کردن، بابا تصمیم‌گرفت‌ که برویم. از جایم بلند شدم‌. آقای همتی گفت:
- منتظر یه شام‌ خونه تو هستیم علی جان.
با خندید و دستش را روی چشمانش گذاشت و گفت:
- حتماً، در زودترین فرصت دعوتت می‌کنم کاوه جان.
بعد از خداحافظی زودتر در ماشین را باز کردم و نشستم. بابا هم سوار شد و مامان هم ماشین نگین را سوار شد، راه افتادیم. به عقب نگاه کردم که با رضا چشم در چشم شدیم؛ سریع سرم را برگشتاندم. لبخندی زدم و چشمانم را بستم. قشنگ‌ترین خاطره عمرم بود. دیدی نسیم؟ صندلی را برایت عقب کشید! رضا خیلی جنتلمنه، یعنی از من خوشش میاد؟! چرت و پرت نگو نسیم. با تکان دست بابا به خودم آمدم.
- خوابیدی نسیم؟
چشمانم را باز کردم و به بابا خیره‌شدم.
- نه چیشده؟
بابا سرش را سمتم چرخاند و گفت:
- لبخند‌های ریز میزدی، خوبی؟
خندیدم و گفتم:
- یه خاطره یادم افتاد، این‌جا خیلی خسته کننده و کسل کننده‌بود؛ من می‌خوابم.
بابا با تعجب سرتکان داد و دوباره چشم‌هایم را بستم. کم کم با فکر و خیال رضا و کارهایش خوابم برد.
*** وقتی بیدار شدم، روی تخت اتاقم بودم. کش و قوسی به بدنم دادم و از جایم بلند شدم. هوا تاریک شده‌بود. صدایی از پایین نمی‌آمد. در اتاق را که باز کردم؛ خانه تاریک بود. پس بقیه کجا رفتند؟! با ترس قدم برداشتم و گفتم:
- مامان؟ نگین؟
صدایم در خانه پیچید و به خودم رسید. کم مانده‌بود از ترس گریه کنم، بدنم می‌لرزید و پاهایم برای جلو رفتن سستی می‌کردند. برق را زدم ولی روشن نشد. مثل گنجشکی که پناهی نداشت، با گریه جلوتر رفتم. دوباره گفتم:
- نگین؟ بابا؟ کسی نیست؟
هرچی جلوتر می‌رفتم رمق پاهایم کم و کم‌تر می‌شد. خودم را بغل کردم و لبم را زیر دندان گرفتم. پاهایم به چیزی گیر کرد و با صورت زمین خوردم. جیغی کشیدم و روی زمین در خودم جمع شدم. ناگهان‌ برق روشن شد، به زیر پاهام نگاه کردم و عرق سرد در بدنم نشست. نفسم گرفت، چشم‌هایم دو دو می‌زد. نگین غرق در خون با چشم‌های باز نگاهم می‌کرد. پاهایم‌ را جمع کردم و جیغ زدم. با ترس از خواب بیدار شدم. مامان و بابا بالای سرم‌ با ترس ایستاده‌بودند. عرق سرد از روی پیشانیم‌ چکید و چشم‌هایم می‌سوخت. مامان دستش را روی پیشانیم گذاشت و گفت:
- تبش بالاست علی، باید ببریمش بیمارستان. به نگین بگو ماشین رو روشن کنه.
دوباره چشم‌هایم روی هم افتادند و رمقی بر تنم نمانده‌بود، بابا دستش را زیر بدنم رد کرد و بلندم کرد‌. این کابوس‌های لعنتی چی بود که به سراغ من آمده‌بود!

***
با استرس به برگه امتحان خیره‌شدم. تمام دیروز را درس خوانده بودم. ماسکم‌ را بالا کشیدم و تند تند خودکار را روی برگه کشیدم. آخرین سوال را هم حل کردم و زودتر از بقیه برگه‌ام را تحویل دادم. بیرون روی صندلی نشستم تا پانیذ هم‌ کارش تمام بشه. یک هفته از ماجرای باغ و کابوسی که دیدم می‌گذره، تمام هفته را مریض بودم و شب‌ها تب می‌کردم. یا من پیش نگین می‌خوابیدم یا نگین پیش من‌ می‌خوابید تا نترسم. امتحانات پایان ترم شروع شده‌بود و تمام تمرکز و ساعت‌های استراحتم را حتی برای امتحان گذاشته‌بودم. سال دیگه وارد کلاس دوازدهم می‌شدم و کنکور داشتم، یعنی زحمت چند برابر الان را باید می‌کشیدم. پانیذ می‌گفت که یک هفته‌است که از داداشش حرف نزدم و برایش عجیب بود. بالاخره پانیذ بیرون آمد و گفت:
- آخیش! ازت نمی‌پرسم چطور بود چون دیدم مثل دستگاه پیرینت خراب درحال یک‌سره نوشتن بودی.
خندیدم‌ و با رضایت دست‌هایم را از هم باز کردم. گفتم:
- تمام دیروز با وجود این بیماری درحال درس خوندن بودم، معلومه که فقط باید بنویسم.
پانیذ محکم با دستش روی پایم کوبید و گفت:
- چرا دیگه خبری از داداشم نمی‌گیری؟ مشکوکی!
ابروهایم را بالا انداختم و با دودلی گفتم:
- یکی بهتر از داداشت پیدا کردم.
پانیذ مثل برق گرفتگی‌ها از جایش پرید و گفت:
- جانِ پانیذ؟ تعریف کن!
چشم‌هایم را با خنده بستم و گفتم:
- الان حال ندارم پانیذ.
پانیذ با دست به زور پلک‌هایم را از هم باز کرد و گفت:
- تعریف کن.
خندیدم و صاف نشستم که صدای نگین آمد.
- نسیم بیا بریم.
سرم را چرخاندم که دیدم نگین جلوی در ورودی ایستاده، پانیذ که در ذوقش خورده‌بود، گفت:
- عصر میام خونتون، برو.
تا بخواهم اعتراض کنم، به سمت بیرون هلم داد و گفت:
- عصر میام، گمشو.
خندیدم‌ و بی‌حال به سمت نگین را افتادم. نگین دستش را روی پیشانیم گذاشت و گفت:
- حالت چطوره؟
با کمری خم از کنارش گذشتم و گفتم:
- بهترم، امتحان خستم کرده.
نگین در ماشین را برایم باز کرد و گفت:
- چطور بود؟
لبخندی زدم که نتونست از زیر ماسکم ببینتش، گفتم:
- عالی بود.
با لبخند سرتکان داد و در ماشین را بست؛ خودش هم آمد و نشست. استارت زد و گفت:
- فردا مهمونی داریم، یه مهمونی بزرگ!
با کلافگی چشم‌هایم را بستم و گفتم:
- کی قراره بیاد؟ وای من حوصله عرشیا و ملیکا رو ندارم.
نگین‌ خندید و گفت:
- فقط اون‌ها نیستن که قراره شریک بابا هم بیاد.
ناخدآگاه گفتم:
- دیگه بدتر.
نگین‌ سرش را تکان داد و گفت:
- خداروشکر که مامان قراره یکی رو برای آشپزی و پذیرایی بیاره، از این باکلاس بازی‌ها.
با خنده چشمانم را بستم و گفتم:
- رسیدیم بیدارم کن.
بیشتر بی انرژی بودنم از بی‌خوابی و استرس این روز‌ها بود. بعد از این امتحان هفت‌تا امتحان دیگه دارم و بعد سه ماه لذت‌بخش تابستان شروع میشه.

***
نگین بیدارم کرد که با گیجی پیاده شدم و در ماشین را بستم. همان‌جا مقنعه‌ام را کندم و با قدم‌های آهسته داخل رفتم‌. یکی‌یکی دکمه‌های لباس‌هایم را باز کردم، داخل خانه که رسیدم مامان با تعجب نگاهم می‌کرد. گفت:
- بهتری نسیم؟
مانتو را از تنم کندم و گوشه‌ای پرت کردم.
- خوابم‌ میاد.
به چشم و ابرو آمدن مامان هم توجه نکردم؛ حتماً باز می‌خواست که بگه چرا مانتو را پرت کردی. پله‌ها را سلانه‌سلانه بالا رفتم و در اتاق را باز کردم. هنوز به تخت نرسیده‌بودم که دوباره خوابم برد. *
با سروصدای پایین چشمانم را باز کردم ولی انگار که به چشمانم کش وصل کرده بودند و دوباره بسته می‌شد. اصلاً نمی‌توانستم هوشیار شوم و دل از تخت بکنم. بالشتم را جابه‌جا کردم و دوباره خوابیدم.
***
با نوازش موهایم بیدار شدم، هنوزم پایین سروصدا بود. پلک‌هایم را که مانند بومرنگ دوباره به سمت پایین برمی‌گشت به سختی باز کردم و چهره تار ناآشنایی را دیدم. اخم کردم و با گیجی پلکی زدم و تصویر واضح شد. مثل برق گرفته‌ها بالا پریدم و نشستم. سرش را پایین انداخت و گفت:
- داشتم می‌رفتم سرویس که گفتن خراب شده، مامانتون گفت از سرویس بالا استفاده کنم.
اخم‌هایم را درهم کشیدم و با خشم گفتم:
- سرویس توی اتاق منه؟ این‌جا چیکار می‌کنی؟
سرش را بالا آورد و لحظه‌ای با شیفتگی در چشمانم نگاه کرد. چشمانش مانند آینه‌ای براق می‌درخشید و رنگ عسلی چشمانش مانند مرداب مرا در خود کشید، سرش را پایین انداخت. انگار لحظات برایم کش آمده‌بودند؛ منتظر نگاهش می‌کردم. چقدر وقتی سرش پایین است، مژه‌های بلندش بیشتر به چشم می‌آید. ادامه داد:
- توی خواب ناله می‌کردی، گفتم ببینم حالت خوبه؟
با کلافگی دستم را روی پیشانی‌ام کشیدم و گفتم:
- عادیه، یک هفته میشه که کابوس می‌بینم.... .
خواست حرفی بزند که ادامه دادم:
- ممنون‌ برای نگرانیت، می‌تونی از اتاقم‌ بری بیرون.
اخم کرد و ابروهایش گره‌ خوردند و بدون حرف از اتاق بیرون رفت. اصلاً در خانه‌ی ما چیکار داشت؟ چرا اینجا بود؟! خواب از سرم پریده‌بود. در اتاق باز شد و نگین با اعصبانیت داخل آمد و غرید:
- این خیر ندیده‌ی چشم سفید، توی اتاق تو چیکار داشت؟
سرم را در دستانم گرفتم و به سمت زمین خم شدم و گفتم:
- اشتباه اومده‌بود!
نگین، ولی راضی نشد و شاکی‌تر از قبل پرسید:
- نسیم‌ راستش رو بگو؟
سرم‌ خیلی درد می‌کرد ولی قلبم و روحم آرام بود، انگار تمام تنم با دیدن رضا آرام گرفته‌بود. وقتی داشت می‌رفت؛ اخم کرده‌بود. از اینکه بیرونش کرده‌بودم، ناراحت شده‌بود. نگین شاکی تکانم داد و گفت:
- نسیم‌حرف بزن. سوال پرسیدم.
از کوره در رفتم و محکم دستم‌ را روی تخت کوبیدم و بلند شدم. مثل خودش داد کشیدم.
- دست از سرم بردار نگین. می‌خوای باور کن، می‌خوای باور نکن. ای بابا!
نگین با تعجب در چشمانم نگاه می‌کرد. صدای پاهایی آشنا که محکم هم قدم‌برمی‌داشت آمد تا اتاق ادامه داشت، سر مامان از لای در داخل آمد. گفت:
- نسیم جان؟ نگین مامان؟ چیشده؟ مهمون داریم ها؟!
بعد نگاهش را برروی من که با اخم ایستاده‌بودم بالا پایین کرد و گفت:
- رنگت مثل گچ شده! بیا پایین یه چیزی بخور.
نگین هنوز با ناراحتی و شوک به من نگاه می‌کرد. مامان رفت. رو به نگین گفتم:
- یک هفته تحت فشارم، مریضم و وضعیت امروزم رو هم دیدی! دست از سرم بردار نگین. تا حالای توی زندگیم همجین گوهی نخوردم و نمی‌خورم. راضی شدی؟
از کنارش با غیض رد شدم و با هما تاپ و شلوارک به پایین رفتم. چون از پله‌ها راحت می‌شد وارد آشپزخانه شد و کسی هم مرا نمی‌دید. صدای پاهای نگین از پشت سرم می‌آمد و من بی‌توجه وارد آشپزخانه شدم. آب میوه انبه را داخل لیوان ریختم. دستانم مانند بیدِ رقصان، می‌لرزید و سرم بدتر درد گرفت. روی صندلی نشستم و سرم را نگه‌داشتم. قرصی جلویم قرار گرفت. سرم‌ را بالا آوردم و نگین‌ را نگاه کردم‌، اما نگین‌ بی‌توجه بیرون رفت. پشیمان بودم‌ که سرش این‌ چنین داد کشیدم، ولیکن نگین هم صبرم را لبریز می‌کرد. همیشه در مکرد وسواس‌های خاصش را داشت و گاهی این‌ها با تمام‌ درک و احترامی که قائل بودم، خسته‌ام‌‌ می‌کرد. یک‌بار یک حرف را زدی و هشدارت را دادی، دیگه دست از سرم‌ بردار!