از اتاق ثبت بیرون اومدم و دوباره توجهم به کاغذ توی جیبم جلب شد. گرمای بدنم از لای پارچه به کاغذ رسیده‌بود، اما هنوز نتونسته‌بودم دوباره بازش کنم.
چند قدم بیشتر برنداشته بودم که صدای آرومی از پشت سرم اومد.
ـ مأمور ۹۳!
وایستادم و روی پاشنه‌ی پام چرخیدم. یکی از نیروهای بی‌نام، همون‌طور که دست‌هاش پشت کمرش قفل شده‌بود، حالا جلوم وایستاده‌بود. صداش رو می‌شناختم؛ مأمور ۸۲! ‌بیشتر وقتش رو توی بخش ارتباطات می‌گذروند و هیچ‌وقت بی‌دلیل دنبال کسی نمی‌اومد.
بدون مقدمه گفت:
- فرمانده احضارت کرده.
اخمی روی صورتم نشست.
- الان؟
- همین الان.
بدون هیچ توضیح دیگه‌ای، برگشت و از راهرو دور شد. چند ثانیه همون‌جا وایستادم. من باید برای گزارش مأموریت به اتاقش می‌رفتم، بنابراین احضار کردنم عجیب بود. ذهنم ناخودآگاه شروع کرد به مرور سه روز گذشته؛ جعبه، پاکت و هر کد دیگه‌ای که می‌تونست مرتبط با اینحا باشه، هیچ‌کدوم از این‌ها نباید تا الان به مقر رسیده باشن.
حتی اگه شایان همه‌چیز رو زیر نظر داشت، هنوز برای احضار من به خاطر این موضوعات زود بود؛ شاید اصلاً ربطی به مأموریت نداشت! نفسم رو آروم بیرون دادم و به‌سمت راهروی فرماندهی راه افتادم.
هرچی جلوتر می‌رفتم، رفت‌وآمد کمتر می‌شد؛ چراغ‌ها کم‌نورتر و دیوارهای سنگی، ضخیم‌تر می‌شدن. آخر راهرو، در فولادی بزرگی قرار داشت که هیچ نشونی روش دیده نمی‌شد. دوتا نگهبان دو طرفش وایستاده‌بودن. با دیدنم فقط یه قدم کنار رفتن. یکی از اون‌ها دستش رو روی صفحه‌ی فلزی کنار در گذاشت و قفل با صدای خشکی آزاد شد.
- بفرمایید.
در بدون هیچ صدایی باز شد. اتاق بزرگ نبود و با یه میز فلزی، دوتا صندلی و یه نقشه‌ی بزرگ از هفتاد منطقه روی دیوار، پر شده‌بود.
جلو رفتم به نشونه‌ی احترام، پام رو به زمین کوبیدم. مردی که پشت به در وایستاده‌بود و به نقشه نگاه می‌کرد، بدون اینکه برگرده، گفت:
- دیر رسیدی. در رو ببند.
در رو پشت سرم بستم.
- مستقیم از ثبت ورود اومدم.
چند ثانیه سکوت بینمون موند؛ بعد مرد آروم برگشت. چشم‌هاش مستقیم توی چشم‌هام قفل شد. نه لبخندی زد و نه حالت صورتش عوض شد؛ با خونسردی جمله‌ای گفت که باعث شد تمام فکرهام متوقف بشن.
- قبل از این‌که گزارش مأموریتت رو شروع کنی، به سؤالم جواب میدی.
مکث کوتاهی کرد.
- کسی غیر از بهزاد رو هم دیدی؟

اسم بهزاد کافی بود تا برای چند ثانیه، صدای اتاق از ذهنم محو بشه. صدای شلیک جاش رو گرفت. بوی باروت توی بینیم پیچید و صدای برخورد گلوله با صفحه‌ی فلزی گوشم رو پر کرد.
***
- اسلحه رو بالا بیار.
دست‌هام رو بالا آوردم. هدف روبه‌روم فقط چند متر فاصله داشت و مربی پشت سرم وایستاده‌بود.
- آماده.
نفسم رو حبس کردم.
- شلیک.
ماشه رو کشیدم و صدای شلیک توی سالن پیچید. هدف تکون خورد. مربی جلو رفت و به صفحه نگاه کرد.
- دوباره.
خشاب رو بیرون کشیدم.
- تمومش کردم.
فریادش توی سالن خالی پیچید.
- گفتم دوباره.
نگاهش کردم.
- چرا؟
چند ثانیه ساکت موند و بعد به هدف اشاره کرد.
- چون اگه یه روز گلوله‌ت به جایی بخوره که نباید، کسی که کنارت وایستاده می‌میره.
خشاب جدید رو جا زدم. این دفعه چیزی نگفتم؛ اسلحه رو بالا آوردم و شلیک کردم.
چند ساعت بعد، هنوز بوی باروت روی لباس‌هام مونده‌بود. روی نیمکت فلزی نشسته‌بودم و بند کفش‌هام رو می‌بستم که مربی وارد شد.
شاتگان رو روی میز گذاشت.
- فردا با این کار می‌کنی.
نگاهش کردم.
- مأموریت؟
پوزخند زد.
- آموزش.
- چه فرقی داره؟
اسلحه رو برداشت و روی رانم انداخت.
- تو هنوز فرقشون رو نمی‌فهمی.
برگشت و بدون این‌که منتظر واکنشم بمونه، از اتاق بیرون رفت. سرم رو پایین بردم و نگاهم روی اسلحه موند. دستم رو جلو بردم و فلز سردش رو لمس کردم.
هنوز نمی‌دونستم چند ماه بعد، دیگه برای گرفتن اسلحه و شلیک منتظر اجازه نمی‌مونم.
***
پلک زدم و حالا دوباره اتاق فرماندهی روبه‌روم بود. مرد هنوز منتظر جوابم بود. نگاهم از صورتش پایین اومد و روی میز فلزی افتاد. چند ثانیه طول کشید تا صدای خودم رو پیدا کنم.
- نه.
مکث کردم.
- غیر از بهزاد، کسی رو ندیدم.
مرد چیزی نگفت و فقط نگاهم کرد؛ بعد دستش رو روی میز گذاشت.
- بشین.
صندلی روبه‌روش رو عقب کشیدم و نشستم.
دستم نزدیک جیب داخلی لباسم بود؛ کاغذ اونجا بود، اما فعلاً چیزی درباره‌ش نمی‌گفتم.
مرد دستی به موهای مرتب و جوگندمیش کشید و با دست سالمش، پرونده‌ی روی میز رو باز کرد. چند صفحه رو بدون عجله ورق زد و با صدایی بی‌احساس و سرد پرسید:
- مأموریتت از کجا شروع شد؟